Waar een wil is, vaar je mee weg

Op avontuur met de CUX12

Tag: Renovatie (Pagina 1 van 16)

Tevreden?

Gelukkig liep het voor de CUX12 beter af.

Het is zondagmiddag drie uur. De CUX12 hangt in de kraan, de nieuwe anodes zijn gelast, de laatste plekjes op het onderwaterschip zijn gedaan. De trossen liggen klaar, het dek is leeg en onze rommel is van de werf. Morgenochtend gaat ze, na 49 dagen op de kant, weer te water. “Ben je een beetje tevreden?”, vraagt de schipper. Het duurt even voor ik antwoord geef.

De schipper verstaat de kunst van het tevreden zijn. Tevreden met een kopje thee. Tevreden met een boek op de bank. Tevreden met een lekker zonnetje. Tevreden. Als een ‘state of mind’.
‘Tevreden zijn’, het is eigenlijk een kunst die ik niet versta. Tevreden heeft voor mij te veel de klank van een eindpunt. Ik hoef niets meer, ik ben tevreden. Tevreden is geschiedenis, zonder toekomst. Om ergens tevreden over te zijn moet je er op terug kijken. Dat lukt mij slecht. Wellicht is mijn geest daar te onrustig voor.

De CUX12, klaar om te water te gaan

“We hebben gedaan wat we kunnen doen”, antwoord ik na enige bedenktijd. Een beetje ontwijkend, maar ik weet zo gauw niets beters. Ik wil namelijk niet de indruk wekken ontevreden te zijn. Dat ben ik zeker niet.
Toch laat het me niet meer los. Ik heb bijna 50 dagen achter elkaar keihard gewerkt. We hebben het hele schip schoon gekrabd en geschuurd. Alle naden hebben nieuwe kit. Waar nodig is opnieuw gebreeuwd. Het schip zit in de primer, onderwater in de antifouling en er zijn twee gangen vervangen. We hebben geen cent bezuinigd op de kwaliteit van materialen, we zijn financieel redelijk binnen de begroting gebleven en we hebben er ook geen huwelijkscrisis aan overgehouden. Wanneer je in ogenschouw neemt dat we de CUX12 hebben gekocht zonder dat we wisten in welke staat het onderwaterschip was en wat er dus allemaal mis had kunnen zijn….
Vreemd dat ik het mijzelf dan toch nog niet toesta ‘tevreden’ te zijn.

Onze boot ligt weer op haar plek. Vanmiddag ben ik nog even langsgereden om te zien of alles goed gaat. Daarna reed ik naar Franeker om bovenstaand schip te bekijken. Om mijzelf even in te peperen dat het ook zo had kunnen gaan. Dat het ons wel gelukt is. Dat we een missie hadden en dat deze geslaagd is.
Dat ik tevreden mag zijn.

Het is maandagmiddag drie uur.
Ik tik dit stukje en ga zo – tevreden- een kopje koffie drinken met de schipper.
Dat mag ik best.

Breeuwen!


Eindelijk. Na eindeloos krabben, schuren en primeren zijn we begonnen met het ‘opkalefateren’ van de CUX12. Nieuwe breeuw waar nodig, en alle kit is uit de naden verwijderd en gaat worden vernieuwd.

Ik word er trouwens heel blij van. Breeuwen is zwaar werk, maar prachtig om te doen. Bij iedere klap die klinkt alsof ik op een betonnen plaat sla maakt mijn hart een vreugdesprongetje. Het betekent namelijk dat het hout goed is. Hard en goed.

Gelukkig hoeven niet alle naden opnieuw gebreeuwd. Na een meter of zeven had ik namelijk al aardig het zuur in mijn armen. Veel naden zijn goed en behoeven alleen nieuwe kit.

Al met al verwacht ik dat we de komende week er wel zoet mee zijn. Onder de waterlijn zitten veel naden nog goed in de breeuw, boven de waterlijn is dat een ander verhaal. Omdat daar de naden met plamuur waren gedicht, in plaats van kit, is het breeuwwerk er of uitgedroogd, of juist door vocht verrot.

Het water dat je in de video hoort lopen komt overigens niet uit ons schip. Naast ons is net een schip geplaatst die zijn bilg staat te legen…

Het kan altijd erger…

het kan altijd erger

Onder de waterlijn staat de CUX12 in een nieuwe laag antifouling primer.

‘Het kan altijd erger’. Het is een gezegde dat regelmatig door mijn hoofd gaat wanneer ik mijzelf probeer gerust te stellen. Wanneer je zoals wij een houten schip van 50 jaar oud kaal gaat krabben kom je namelijk plekken tegen waar je van schrikt. Plekken die je niet door de verflagen heen kon zien. Al gebied de eerlijkheid te zeggen dat je het wel kon vermoeden.

De huid van de CUX12 heeft een paar rottige plekken. Het vervelende is dat deze plekken niet heel breed zijn (ongeveer een meter), maar zich wel over een aantal gangen boven elkaar heeft verspreid. Er moeten dus een aantal gangen aan beide zijden worden vervangen. Lastig, want ik kan het niet zelf (daar heb je een vakman voor nodig) en vervelend omdat het vervangen van gangen kostbaar is.

‘Het kan altijd erger’, houd ik mijzelf maar weer eens voor. Gelukkig is dat ook echt zo. Afgelopen weken heb ik een aantal berichten gelezen en foto’s en video’s gezien die maken dat ik mij gelukkig prijs met de staat van de CUX12.

Meer lezen

Pagina 1 of 16

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén