Veiligheid op Zee: Praktijkdag

Veiligheid op Zee
Vol goede moed op weg naar de Noordzee
Veiligheid op Zee
Aan boord van de TX37

De cursus Veiligheid op Zee bestond uit twee delen. Het eerste deel was een theorie dag, de tweede dag was een praktijk dag. Varen met de TX37 vanuit de Veerhaven Rotterdam de Noordzee op. De TX 37 is een tweemaster stalen kotter uit 1931 van 20 meter lang en ligt in de prachtige Veerhaven van Rotterdam, samen met nog een aantal prachtige klassieke schepen.

Om 8.45 opstappen betekende voor ons om 6.15 van huis vertrekken. De weersverwachtingen waren belabberd. Veel wind (da’s leuk), en buien met hagel, sneeuw en regen (da’s minder leuk!). Voor we wegreden moesten we de auto krabben, temperatuur een luttele 1 graad boven nul. Brrr..
Het beloofde op z’n minst een bijzonder dagje te worden.

Na het welkom aan boord meteen met de neus op de feiten. Paspoorten inleveren, crewlijst invullen en in groepjes opgesplitst de route uitstippelen, de weersverwachtingen, stromingen, getijden en marifoonfrequenties opzoeken en vastleggen. Uiteraard een rondje veiligheidsvoorzieningen en protocollen (reddingsvesten, man over boord, brand, schip verlaten, reddingsvlotten) en daarna gelukkig koffie en appeltaart.

Veiligheid op Zee
De SS Rotterdam

Om 10 uur vertrek. Op de motor de Maas af. Veel dreigende wolken, maar ook veel zon en slechts een sporadische, ‘kort-maar-hevig’ hagelbui. De Veerhaven ligt tegenover Hotel New York (wij hebben daar ooit nog twee espresso kopjes gepikt) en stroomafwaarts kom je langs de SS Rotterdam (over een kostbaar ‘projectje’ gesproken). Daarna is het de Nieuwe Maas af, langs Maassluis en vervolgens de imposante Maeslantkering (die volgens een aantal mensen aan boord niet dicht ging in 2012 en 2013 terwijl dit wel had gemoeten) en daarna richting open zee.

Veiligheid op Zee
De Maeslantkering

We konden uiteraard niet alleen maar op het dek mooi zitten zijn en van het uitzicht genieten. Er moest geoefend worden. De procedure bij een zinkend schip werd ingezet, de bemanning bleek er redelijk klaar voor te zijn al was de marifoon achtergebleven en met het zinkende schip ten onder gegaan. Maar goed; kleinigheidje hou je. Ondertussen was het tijd voor een lunch, ik snaaide drie broodjes krabsalade en twee kommen soep naar binnen. Buitenlucht maakt hongerig!

Het grootzeil en de fok werden gehesen, want we naderden open zee. Nu werd ook pas goed duidelijk waar we aan begonnen waren. De Maas stroomt richting zee, de wind stond richting de maas. Het gevolg waren tegen elkaar botsende krachten. Witte schuimkoppen op de golven en ‘hotsenklotsen’ zoals ik dat ken van de Hoornse Hop. Maar dan erger. Nog voor we de pier voorbij waren begon de krab uit mijn broodjes krabsalade heimwee naar de zee te krijgen. De cursusleiding vond het een mooi moment om binnen de positie op de kaart te gaan bepalen, maar deze jongen bedankte vriendelijk. Nu naar binnen gaan betekent afscheid nemen van de boordjes en de krab. Maar dan via de weg waarlangs zij mijn lichaam binnengekomen zijn. Liever niet..
Om een idee van de omstandigheden te krijgen een filmpje:

Eenmaal terug op de Maas werd alles weer rustig. Nu gingen we bijna voor de wind en we deden nog een paar oefeningen zoals ‘man over boord’ en wat te doen met een bemanningslid met een gebroken been. Ondertussen werd het ‘captains diner’ bereid: Bonenschotel. Wonderlijk hoe snel het kan gaan. Het ene moment wil alles wat je binnen hebt naar buiten, een uur later zit ik gulzig een paar borden bonen met spek en salami naar binnen te werken. Nabij de Veerhaven zeilen strijken, het schip kuisen en klaarmaken om aan te meren. Ondertussen was het al weer een uur of half acht, wij sloegen het bier dus over en stapten in de auto naar huis.

Al met al een mooie dag. Veel nieuwe dingen geleerd, weel inspiratie opgedaan en de nodige zaken gezien en gehoord om verder over na te denken! Dank aan Frans Veelenturf voor deze mooie dag op de TX37, Dank aan Menno Slegtenhorst en de Stichting Kotterzeilen voor de organisatie!

 

Eindelijk, een permanente ligplaats

Ligplaats CUX12
Nieuwe ligplaats CUX12

Als je dit weblog een beetje volgt dan weet je dat we nogal wat gedoe hebben gehad om een ligplaats te vinden voor de CUX12. Omdat we per 15 april 2016 opnieuw moeten verkassen besloten we niet het dek te gaan breeuwen, maar eerst de machinekamer aan te pakken. Tenslotte betekent verkassen dat je moet varen, en een beetje zekerheid dat het benedendeks allemaal lekker en soepel draait is dan wel zo prettig.

De machinekamer wordt inmiddels aangepakt en we hebben ook een nieuwe ligplaats gevonden. Deze keer hoeven we ons geen zorgen te maken dat we over een paar maanden opnieuw weg moeten. We kunnen nu – zolang we de rekening betalen uiteraard – gewoon blijven liggen. Dat neemt een hoop stress weg kan ik je zeggen. Niets zo vervelend als weten dat je ergens weg moet, maar niet weten waar naartoe en hoelang we deze keer kunnen blijven liggen.

Begin april verhuizen we van Jachtwerf Bijko naar Jachtwerf Kosik. Momenteel ligt de dynamo nog in revisie, maar verder is het schip klaar om de reis naar de nieuwe ligplaats aan te vangen. Natuurlijk zijn we verder goed voorbereid. Dat hebben we zo geleerd. M. zal zorgen voor de bevoorrading. Broodjes, voldoende drinken, warme en koude kleding. We zullen het thuisfront  onze ETD en ETA (Estimated Time of Departure en Estimated Time of Arrival) doorgeven. De navigatieapparatuur is gecheckt, de radar heb ik gisteren nog gecontroleerd, de dieptemeter doet het en de marifoon is in orde. Ons kan weinig meer gebeuren op deze reis.

Nieuwe ligplaats
Oude (rood) en nieuwe (groen) ligplaats Cux12

Gisteren een bezoekje gebracht aan onze nieuwe ligplaats en de reis nog even op de kaart gezet. Wellicht dat al onze voorbereidingen toch iets aan de overdreven kant zijn?

Veiligheid op Zee

Veiligheid op Zee

Daar zit je dan. Met een man/vrouw of 20 in het houten clubgebouw van een zeilschool in Amstelveen. Een bont gezelschap. Veel ervaring, minder ervaring en wij; geen ervaring (anders dan De Vuurdoop en de tocht naar Harlingen). Altijd grappig. Het thema is ‘veiligheid op zee’, dus alle doemscenario’s die je kunt bedenken passeren de revue. Ik zie de mondhoeken van M. zakken. In gedachten zing ik ’50 Ways to Leave Your Lover’, maar dan met eigen tekst:

Zeil dwars in de wind, kind.
Sla een gat in de kiel Chiel.
Vaar de boot op de dijk, Rijk.
Laat zinken dat schip.

De eerste koffie pauze. Monter vraag in aan de aanwezigen of er nog iemand een boot wil kopen, ik denk namelijk niet dat ik M. na alle potentiële rampspoed nog aan boord krijg.
Na de koffie wordt het beter. Menno Slegtenhorst (4000 jaar zeilervaring) spreekt en dan luister je graag. De boodschap van Menno is helder: GEBRUIK JE VERSTAND! Denk na, bereid je voor, weet wat je doet en sorteer voor op de problemen die je op je af ziet komen.  Menno heeft nog een hele duidelijke boodschap: een kotter zeil je altijd rechtop! M. gaat ook ineens weer rechtop zitten met een blik van ‘now we’re talking! (Dank je Menno!)

Na de vaderlijke bemoedigingen van Menno doen we ons tegoed aan een prima lunch. Het is waar, de zeelucht, de zon, de wind, het zeilen maakt enorm hongerig. (Zelfs wanneer je er alleen maar over praat.)

Zwaar lunchen is dodelijk voor de aandacht, het volgende deel van de cursus over digitale waterkaarten gaat dan ook grotendeels langs mij heen. Geen ramp, ik weet nauwelijks iets van kotters en van zeilen, maar digitaal ben ik hier degene met de ervaring. Onze boot is nog vijf jaar van zeilen verwijderd, maar mijn tablet en laptop zijn al een tijdje klaar om op reis te gaan.

Al met al een mooie dag. Leuk ook om een dag samen te zijn met mensen die een gedeelde droom hebben. Mooi ook dat er een aantal mensen bij waren die hun droom verwezenlijkt hebben: Een klassieke kotter in de vaart houden en – zoals wij dat graag willen – er een zeilend woonschip van maken.

We kijken uit naar 24 april. Dan volgt namelijk dag 2: de praktijk! Een dag lang het water op met een zeilende kotter!

Dank aan Menno Slegtenhorst en Ton Vaes voor dit initiatief!