Het roer uit handen geven

CUX12 zonder roer
De CUX12 op haar nieuwe plek.

Het roer uit handen geven. Geen regie hebben. Niets voor mij.
Vanaf een uur of 12 vandaag had ik dus al een vorm van ongemakkelijkheid in mijn buik. Ik had namelijk een sleep geregeld die de CUX12 om 15.30 uur een sleep zou geven. De CUX12 heeft namelijk geen roer meer, mocht je dit nog niet weten.
Het was niet nodig, die stress. Een kleine vlet voor de kotter, een man op de punt en een man aan de reling en daar gingen we. Gelukkig konden we op eigen kracht de box uit, vervolgens een stukje in de (toch nog) redelijke brede vaart.

Hierna even een lastige bocht en een krap stukje.

Daarna was het een eitje. Stukje kanaal en de haven van Kosik invaren. Dat je geen roer hebt is lastig, maar dat je wel gewoon schroef hebt maakt enorm veel uit.
Soms even gas bijzetten om over een ondiepte te komen, andere keer even bijremmen om te voorkomen dat we tegen de sleper opklappen.

De wind stond goed en de zon scheen. Het was eigenlijk best een leuk tochtje.
Ik had het roer niet in handen, maar in ieder geval regie over mijzelf.

Ik rijd naar huis en denk aan de volgende stappen. Mijn trouwe maat Henk gaat het stuurhuis (tijdelijk) opknappen, ik ga het oude werk uit het dek halen en het dek opnieuw breeuwen. Daar kijk ik naar uit. Mooie klus en volgens mij een prachtig gezicht wanneer het stuurhuis en dek weer ‘toonbaar zijn’. In de loop van dit jaar laat ik haar een keer op de kant zetten voor een inspectie en beurt.
Voor de reparatie van de stuurinrichting heb ik alweer ideeën. De ramp is wellicht toch iets minder groot dan ik in eerste termijn dacht.
Ik heb er weer heel veel zin in!!
De lente gaat nu eindelijk beginnen.

Eindelijk, een permanente ligplaats

Ligplaats CUX12
Nieuwe ligplaats CUX12

Als je dit weblog een beetje volgt dan weet je dat we nogal wat gedoe hebben gehad om een ligplaats te vinden voor de CUX12. Omdat we per 15 april 2016 opnieuw moeten verkassen besloten we niet het dek te gaan breeuwen, maar eerst de machinekamer aan te pakken. Tenslotte betekent verkassen dat je moet varen, en een beetje zekerheid dat het benedendeks allemaal lekker en soepel draait is dan wel zo prettig.

De machinekamer wordt inmiddels aangepakt en we hebben ook een nieuwe ligplaats gevonden. Deze keer hoeven we ons geen zorgen te maken dat we over een paar maanden opnieuw weg moeten. We kunnen nu – zolang we de rekening betalen uiteraard – gewoon blijven liggen. Dat neemt een hoop stress weg kan ik je zeggen. Niets zo vervelend als weten dat je ergens weg moet, maar niet weten waar naartoe en hoelang we deze keer kunnen blijven liggen.

Begin april verhuizen we van Jachtwerf Bijko naar Jachtwerf Kosik. Momenteel ligt de dynamo nog in revisie, maar verder is het schip klaar om de reis naar de nieuwe ligplaats aan te vangen. Natuurlijk zijn we verder goed voorbereid. Dat hebben we zo geleerd. M. zal zorgen voor de bevoorrading. Broodjes, voldoende drinken, warme en koude kleding. We zullen het thuisfront  onze ETD en ETA (Estimated Time of Departure en Estimated Time of Arrival) doorgeven. De navigatieapparatuur is gecheckt, de radar heb ik gisteren nog gecontroleerd, de dieptemeter doet het en de marifoon is in orde. Ons kan weinig meer gebeuren op deze reis.

Nieuwe ligplaats
Oude (rood) en nieuwe (groen) ligplaats Cux12

Gisteren een bezoekje gebracht aan onze nieuwe ligplaats en de reis nog even op de kaart gezet. Wellicht dat al onze voorbereidingen toch iets aan de overdreven kant zijn?

Mooie Tijden, Nieuwe Tijden

Jachthaven Nauerna
Jachthaven Nauerna

In de jaren ’90 was ik eigenaar van een stalen kajuit zeiljacht(je). De boot lag in Nauerna, in die tijd nog een soort van verzamelhaven van vrijbuiters, buitenstaanders, drinkbroeders en alternatievelingen. Alles kon, alles mocht zolang je maar je liggeld op tijd betaalde.  Er lagen schepen van een paar ton in geld, en er lagen schepen die alleen maar een paar ton in gewicht hadden. In Nauerna werd gesleuteld, geslepen, gelast, gesloopt en gebouwd. Niemand die zich ook maar ergens aan leek te storen. Mooie tijden. Vorig jaar ben ik er nog eens geweest om naar een schip te kijken. Het is nu een mooie, moderne haven. Andere mensen, andere sfeer. Nieuwe tijden.

Dat die oude tijd echt helemaal voorbij is zijn wij nu wel achter. Sinds we in augustus 2015 de CUX12 kochten is er gedoe geweest over een ligplaats. Niet dat er geen ligplaatsen zijn, maar een (betaalbare) ligplaats voor een schip waar je nog het nodige aan moet doen; dat wordt een stuk lastiger. Gemeenten stellen hoge eisen (schip moet ‘representatief’ zijn, er mag geen ‘groot onderhoud’ worden gepleegd), voor veel jachthavens gelden gelijksoortige eisen. Ergens in een kanaal of vaart aanmeren levert je al snel een paar stickers op van een ijverige ambtenaar: wegwezen! Betaalbare havens in de buurt van open water kennen wachtlijsten waar je ook niet vrolijk van wordt. Gisteren zag ik een wachtlijst van een haven waarbij de huidige nummer 1 ingeschreven staat sinds 1998. Dat is 18 jaar op een wachtlijst!

Sinds augustus 2015 hebben we al een aantal plekken versleten. Bolsward (alleen plek voor de zomer), stad Bolsward (toestemming die later weer werd ingetrokken), Jachthaven Bijko Harlingen (alleen plek voor de winter). Nu gaan we per april naar een andere jachthaven in Harlingen, Kosik, en daar kunnen we dan eindelijk blijven. Voor de helderheid: we zijn geen ‘slachtoffer’ van onwelwillende havens en/of mensen, we hadden er simpelweg niet op gerekend dat de tijden heel erg veranderd zijn.

Inmiddels hebben we natuurlijk wel een meer realistisch beeld van wat er wel en niet kan. We hebben nu ook helder welke stappen we op welk moment moeten nemen om uiteindelijk kans te maken op een vaste ligplaats in een door ons gewenste gemeente.