Waar een wil is, vaar je mee weg

Op avontuur met de CUX12

Tag: hout (Page 1 of 7)

Twee jaar later….

stuurhut cux12

De rechterhelft is 2015, we zijn dan de stuurhut aan het demonteren. De linkerhelft is de stuurhut nu.

Toen wij de CUX12 kochten waren we heel optimistisch. We schuren hier wat, we vervangen daar een plankje en dan een likje verf. De werkelijkheid – zo weet denk ik iedereen die ooit aan zo’n project begon – is anders. Heel anders. Neem onze stuurhut….

In 2016 zouden we de stuurhut ‘opknappen’. Al snel bleek dat dit niet meer mogelijk was. Achter de dubbele wanden zat schimmel, er was onherstelbare lekkage en op veel plekken was de enige reden dat je niet dwars door de stuurhut heen keek het feit dat er isolatie tussen de wanden zat.

Frame stuurhut CUX12

Het frame dat overbleef

Wat we vervolgens gedaan hebben is het dak ‘demonteren’. Ja, demonteren. Niet slopen. We wilden de stuurhut namelijk weer terug kunnen brengen in de originele vorm. De foto’s tonen dat niet altijd goed, maar de stuurhut van de CUX12 heeft een aparte vorm. Voor half rond en ruim 3 meter breed, daarachter twee deuren in een hoek naar binnen waarna de stuurhut 2 meter breed wordt. Met de kop in de wind schept de boot dan ook met open deuren geen water.
Na een enorm geploeter, vooral met het verwijderen van het dak, hielden we het frame over.

CUX12 roeiboot

Onze ‘roeiboot’

Nadat het frame op het dek gezet was bleek dat ook de vloer erg slecht was. En, nou ja, we zijn nu toch bezig. Ook de vloer ging er uit. Onder die vloer zaten spanten. Sommige waren gebroken, de meesten waren slecht. We maakten nieuwe van onverwoestbaar hardhouten palen.
Wat overbleef dat najaar in 2016 was een hele grote, trieste ehhh…. nou ja, roeiboot.

Het gaf wel de mogelijkheid om een hele hoop overbodige zooi uit de machinekamer te halen zoals pompen, een kachel, hydrolische apparaten en een extra as met zware vliegwielen die voor aan de motor zat. Elk nadeel heeft zo z’n voordeel.

De nieuwe vloer is bijna klaar.

In 2017 begon de wederopbouw. Er kwam een hardhouten vloer, we maakten 10 centimeter meer staruimte, we lieten nieuwe dakspanten maken en kochten nieuwe ramen. Voor de wanden kochten we een partij hardhout op. De deuren knapte ik thuis op en toen de CUX12 in de zomer van 2017 op de kant ging stond er weer een stuurhut op. De deuren hingen er nog niet goed in, er moest nog geverfd worden, maar de hut was waterdicht.

Stuurhut CUX12 2018Onze vakantie in 2018 hebben we grotendeels gebruikt om de nieuwe stuurhut aan de buitenkant verder af te maken. Na vele uren schuren, kitten, grondverven en weer schuren hebben we dan eindelijk de laklagen aangebracht. De deuren hebben weer beslag en zijn met nieuwe scharnieren afgehangen en de bak waar de stuurhut op staat is weer toonbaar gemaakt.

De komende winter is de binnenkant van de stuurhut aan de beurt. dat is nogal een klus, want alle elektra zullen we opnieuw aanleggen, de stuurinstallatie moet worden herbouwd. En er komt een keukenblok in. En een zitje. En een dashboard. En verlichting. En, tja. Wat niet eigenlijk….
Maar goed, na al het sloopwerk is het wel fantastisch om nu eens wat tastbaar en zichtbaar resultaat te (kunnen laten) zien!
CUX12 stuurhut 2018

 

We gaan weer los!

CUX12

September 2017, de CUX12 ligt na de werfbeurt weer in het water

De laatste keer dat ik hier een stukje schreef dateert alweer van 11 september 2017.  Wanneer ik de maanden tel dan schrik ik. Is het alweer zo lang geleden?? Als ik bezoeker zou zijn van dit weblog dan zou ik meteen denken dat dit wellicht zo’n verhaal is zoals zovelen. Vol goede moed begint men aan een boot en na een paar jaar is de koek op. Of het geld. Of de passie. Of de moed. Of het zicht op het eindresultaat. Of de relatie, dat zie je ook nog wel eens….

Voor ons geldt dit allemaal niet. Wel hadden we in september 2017, na 7 weken buffelen op de werf, behoefte aan een pauze.
Nadat het hele schip kaal is geweest, er gangen zijn vervangen en we opnieuw gebreeuwd  hebben is het onderwaterschip voor de komende jaren klaar. Er zit een goede antifouling op en er zijn geen lekken meer. Boven de waterlijn zat het schip wel in de primer, maar de tijd ontbrak om te lakken. Daarnaast zijn er veel plekken tussen romp en dek (het ‘potdeksel’) die de nodige ‘aandacht’ behoeven. Om daar goed bij te kunnen zal de reling (deels) moeten worden verwijderd. Het lakken van de romp boven de waterlijn moest dus even wachten.
Dit heeft een psychologisch effect. Je hebt 7 weken hard gewerkt, je hebt goede resultaten geboekt. Maar je ziet er helemaal niets van, want alles wat je gedaan hebt zit onder de waterlijn. Dat tempert het enthousiasme wel een beetje…
En zo ging de herfst over in de winter, en werd het vooral heel erg langdurig nat.
In mei 2018 hebben we de draad weer opgepakt.

Cux12-reling

De oude reling wordt verwijderd.

De draad oppakken betekent dat we twee zaken zijn gaan aanpakken. M. heeft ieder naadje van de stuurhut, aan de binnen- en buitenzijde in de kit gezet, en zal de buitenkant schuren, gronden en aflakken.
Ik focus mij voorlopig op de scheepsboorden en reling. In een optimistische bui hadden we bedacht dat de scheepsboorden en reling een kwestie zou zijn van ‘een paar planken vervangen, schuren en lakken’. Maar dat viel tegen. In werkelijkheid moet de hele scheepsboord (bak- en stuurboord) worden verwijderd en vernieuwd. Uiteindelijk allemaal niet zo erg, er is geen betere manier om goed bij het potdeksel te komen dan dit.

In de komende maanden zullen we weer met grote regelmaat onze vorderingen hier met je delen.

De Geur Van Breeuw

De geur van Breeuw

De kerkklok van Burgwerd geeft met een luie slag half negen aan. Een luie slag, want het is zondag en de hemel is stralend blauw. Het is stil in het dorp. Achter de ramen wordt koffie gedronken, een eitje gekookt en de kerkgang voorbereid. Of de BBQ. Misschien wel allebei. De geur van Breeuw. Het komt me tegemoet wanneer ik in de auto stap. En terwijl Malle Babbe’s lichaam nat wordt van het kwijl ervaar ik een gevoel van rust. Eindelijk.

In de loop van ieder project of grote klus gebeurd het mij. Dat gevoel dat alles alleen maar erger wordt. Dat er geen einde aan komt. Dat het niet zal lukken. Dat de kosten het budget zullen gaan overstijgen. Dat ik tijd te kort kom. Dat ik meer hooi op mijn vork heb genomen dan dat ik kan tillen. Dat ik het overzicht verlies. Dat ik mijzelf de vraag stel: “Waarom doe ik dit eigenlijk?”
Waarom ga ik niet lekker in de tuin zitten? Met een goed boek en een kop koffie? Wat is dat toch? Is het nog wel willen? Of is het alleen maar moeten? En van wie moet het eigenlijk?

BreeuwenGelukkig komt er tot op heden altijd weer een moment dat de puzzelstukjes in elkaar vallen. Dan heb ik het einddoel weer helder voor ogen. Dan zie ik weer wat er nodig is om mijn doelen te bereiken. Dan weet ik weer waarom ik in mijn vakantie niet op een stoel zit, maar op de werf. Ik kom dan weer los van de klus waarmee ik bezig ben en voel weer ruimte in mijn hoofd om orde te scheppen. Als dit klaar is, dan ga ik dat doen. Als dat gedaan is, pak ik eerst dat weer aan.

Het heeft even geduurd, maar ik zie weer hoe mooi Friesland is terwijl ik naar Harlingen rijd. ‘Non, non, rien n’a changé’, schalt het uit de radio. En zo is het precies. Het is zoals het is, ik ben zoals ik ben en dat zal niet veranderen. Ik doe het allemaal omdat ik het zo vreselijk lief heb.
De geur van breeuw. Alleen daarom al.

Page 1 of 7

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén