Waar een wil is, vaar je mee weg

Op avontuur met de CUX12

Tag: hout (Page 1 of 7)

We gaan weer los!

CUX12

September 2017, de CUX12 ligt na de werfbeurt weer in het water

De laatste keer dat ik hier een stukje schreef dateert alweer van 11 september 2017.  Wanneer ik de maanden tel dan schrik ik. Is het alweer zo lang geleden?? Als ik bezoeker zou zijn van dit weblog dan zou ik meteen denken dat dit wellicht zo’n verhaal is zoals zovelen. Vol goede moed begint men aan een boot en na een paar jaar is de koek op. Of het geld. Of de passie. Of de moed. Of het zicht op het eindresultaat. Of de relatie, dat zie je ook nog wel eens….

Voor ons geldt dit allemaal niet. Wel hadden we in september 2017, na 7 weken buffelen op de werf, behoefte aan een pauze.
Nadat het hele schip kaal is geweest, er gangen zijn vervangen en we opnieuw gebreeuwd  hebben is het onderwaterschip voor de komende jaren klaar. Er zit een goede antifouling op en er zijn geen lekken meer. Boven de waterlijn zat het schip wel in de primer, maar de tijd ontbrak om te lakken. Daarnaast zijn er veel plekken tussen romp en dek (het ‘potdeksel’) die de nodige ‘aandacht’ behoeven. Om daar goed bij te kunnen zal de reling (deels) moeten worden verwijderd. Het lakken van de romp boven de waterlijn moest dus even wachten.
Dit heeft een psychologisch effect. Je hebt 7 weken hard gewerkt, je hebt goede resultaten geboekt. Maar je ziet er helemaal niets van, want alles wat je gedaan hebt zit onder de waterlijn. Dat tempert het enthousiasme wel een beetje…
En zo ging de herfst over in de winter, en werd het vooral heel erg langdurig nat.
In mei 2018 hebben we de draad weer opgepakt.

Cux12-reling

De oude reling wordt verwijderd.

De draad oppakken betekent dat we twee zaken zijn gaan aanpakken. M. heeft ieder naadje van de stuurhut, aan de binnen- en buitenzijde in de kit gezet, en zal de buitenkant schuren, gronden en aflakken.
Ik focus mij voorlopig op de scheepsboorden en reling. In een optimistische bui hadden we bedacht dat de scheepsboorden en reling een kwestie zou zijn van ‘een paar planken vervangen, schuren en lakken’. Maar dat viel tegen. In werkelijkheid moet de hele scheepsboord (bak- en stuurboord) worden verwijderd en vernieuwd. Uiteindelijk allemaal niet zo erg, er is geen betere manier om goed bij het potdeksel te komen dan dit.

In de komende maanden zullen we weer met grote regelmaat onze vorderingen hier met je delen.

De Geur Van Breeuw

De geur van Breeuw

De kerkklok van Burgwerd geeft met een luie slag half negen aan. Een luie slag, want het is zondag en de hemel is stralend blauw. Het is stil in het dorp. Achter de ramen wordt koffie gedronken, een eitje gekookt en de kerkgang voorbereid. Of de BBQ. Misschien wel allebei. De geur van Breeuw. Het komt me tegemoet wanneer ik in de auto stap. En terwijl Malle Babbe’s lichaam nat wordt van het kwijl ervaar ik een gevoel van rust. Eindelijk.

In de loop van ieder project of grote klus gebeurd het mij. Dat gevoel dat alles alleen maar erger wordt. Dat er geen einde aan komt. Dat het niet zal lukken. Dat de kosten het budget zullen gaan overstijgen. Dat ik tijd te kort kom. Dat ik meer hooi op mijn vork heb genomen dan dat ik kan tillen. Dat ik het overzicht verlies. Dat ik mijzelf de vraag stel: “Waarom doe ik dit eigenlijk?”
Waarom ga ik niet lekker in de tuin zitten? Met een goed boek en een kop koffie? Wat is dat toch? Is het nog wel willen? Of is het alleen maar moeten? En van wie moet het eigenlijk?

BreeuwenGelukkig komt er tot op heden altijd weer een moment dat de puzzelstukjes in elkaar vallen. Dan heb ik het einddoel weer helder voor ogen. Dan zie ik weer wat er nodig is om mijn doelen te bereiken. Dan weet ik weer waarom ik in mijn vakantie niet op een stoel zit, maar op de werf. Ik kom dan weer los van de klus waarmee ik bezig ben en voel weer ruimte in mijn hoofd om orde te scheppen. Als dit klaar is, dan ga ik dat doen. Als dat gedaan is, pak ik eerst dat weer aan.

Het heeft even geduurd, maar ik zie weer hoe mooi Friesland is terwijl ik naar Harlingen rijd. ‘Non, non, rien n’a changé’, schalt het uit de radio. En zo is het precies. Het is zoals het is, ik ben zoals ik ben en dat zal niet veranderen. Ik doe het allemaal omdat ik het zo vreselijk lief heb.
De geur van breeuw. Alleen daarom al.

Breeuwen!


Eindelijk. Na eindeloos krabben, schuren en primeren zijn we begonnen met het ‘opkalefateren’ van de CUX12. Nieuwe breeuw waar nodig, en alle kit is uit de naden verwijderd en gaat worden vernieuwd.

Ik word er trouwens heel blij van. Breeuwen is zwaar werk, maar prachtig om te doen. Bij iedere klap die klinkt alsof ik op een betonnen plaat sla maakt mijn hart een vreugdesprongetje. Het betekent namelijk dat het hout goed is. Hard en goed.

Gelukkig hoeven niet alle naden opnieuw gebreeuwd. Na een meter of zeven had ik namelijk al aardig het zuur in mijn armen. Veel naden zijn goed en behoeven alleen nieuwe kit.

Al met al verwacht ik dat we de komende week er wel zoet mee zijn. Onder de waterlijn zitten veel naden nog goed in de breeuw, boven de waterlijn is dat een ander verhaal. Omdat daar de naden met plamuur waren gedicht, in plaats van kit, is het breeuwwerk er of uitgedroogd, of juist door vocht verrot.

Het water dat je in de video hoort lopen komt overigens niet uit ons schip. Naast ons is net een schip geplaatst die zijn bilg staat te legen…

Page 1 of 7

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén