Waar een wil is, vaar je mee weg

Op avontuur met de CUX12

Categorie: Video (Pagina 1 van 2)

Breeuwen!


Eindelijk. Na eindeloos krabben, schuren en primeren zijn we begonnen met het ‘opkalefateren’ van de CUX12. Nieuwe breeuw waar nodig, en alle kit is uit de naden verwijderd en gaat worden vernieuwd.

Ik word er trouwens heel blij van. Breeuwen is zwaar werk, maar prachtig om te doen. Bij iedere klap die klinkt alsof ik op een betonnen plaat sla maakt mijn hart een vreugdesprongetje. Het betekent namelijk dat het hout goed is. Hard en goed.

Gelukkig hoeven niet alle naden opnieuw gebreeuwd. Na een meter of zeven had ik namelijk al aardig het zuur in mijn armen. Veel naden zijn goed en behoeven alleen nieuwe kit.

Al met al verwacht ik dat we de komende week er wel zoet mee zijn. Onder de waterlijn zitten veel naden nog goed in de breeuw, boven de waterlijn is dat een ander verhaal. Omdat daar de naden met plamuur waren gedicht, in plaats van kit, is het breeuwwerk er of uitgedroogd, of juist door vocht verrot.

Het water dat je in de video hoort lopen komt overigens niet uit ons schip. Naast ons is net een schip geplaatst die zijn bilg staat te legen…

Veiligheid op Zee: Praktijkdag

Veiligheid op Zee

Vol goede moed op weg naar de Noordzee

Veiligheid op Zee

Aan boord van de TX37

De cursus Veiligheid op Zee bestond uit twee delen. Het eerste deel was een theorie dag, de tweede dag was een praktijk dag. Varen met de TX37 vanuit de Veerhaven Rotterdam de Noordzee op. De TX 37 is een tweemaster stalen kotter uit 1931 van 20 meter lang en ligt in de prachtige Veerhaven van Rotterdam, samen met nog een aantal prachtige klassieke schepen.

Om 8.45 opstappen betekende voor ons om 6.15 van huis vertrekken. De weersverwachtingen waren belabberd. Veel wind (da’s leuk), en buien met hagel, sneeuw en regen (da’s minder leuk!). Voor we wegreden moesten we de auto krabben, temperatuur een luttele 1 graad boven nul. Brrr..
Het beloofde op z’n minst een bijzonder dagje te worden.

Na het welkom aan boord meteen met de neus op de feiten. Paspoorten inleveren, crewlijst invullen en in groepjes opgesplitst de route uitstippelen, de weersverwachtingen, stromingen, getijden en marifoonfrequenties opzoeken en vastleggen. Uiteraard een rondje veiligheidsvoorzieningen en protocollen (reddingsvesten, man over boord, brand, schip verlaten, reddingsvlotten) en daarna gelukkig koffie en appeltaart.

Veiligheid op Zee

De SS Rotterdam

Om 10 uur vertrek. Op de motor de Maas af. Veel dreigende wolken, maar ook veel zon en slechts een sporadische, ‘kort-maar-hevig’ hagelbui. De Veerhaven ligt tegenover Hotel New York (wij hebben daar ooit nog twee espresso kopjes gepikt) en stroomafwaarts kom je langs de SS Rotterdam (over een kostbaar ‘projectje’ gesproken). Daarna is het de Nieuwe Maas af, langs Maassluis en vervolgens de imposante Maeslantkering (die volgens een aantal mensen aan boord niet dicht ging in 2012 en 2013 terwijl dit wel had gemoeten) en daarna richting open zee.

Veiligheid op Zee

De Maeslantkering

We konden uiteraard niet alleen maar op het dek mooi zitten zijn en van het uitzicht genieten. Er moest geoefend worden. De procedure bij een zinkend schip werd ingezet, de bemanning bleek er redelijk klaar voor te zijn al was de marifoon achtergebleven en met het zinkende schip ten onder gegaan. Maar goed; kleinigheidje hou je. Ondertussen was het tijd voor een lunch, ik snaaide drie broodjes krabsalade en twee kommen soep naar binnen. Buitenlucht maakt hongerig!

Het grootzeil en de fok werden gehesen, want we naderden open zee. Nu werd ook pas goed duidelijk waar we aan begonnen waren. De Maas stroomt richting zee, de wind stond richting de maas. Het gevolg waren tegen elkaar botsende krachten. Witte schuimkoppen op de golven en ‘hotsenklotsen’ zoals ik dat ken van de Hoornse Hop. Maar dan erger. Nog voor we de pier voorbij waren begon de krab uit mijn broodjes krabsalade heimwee naar de zee te krijgen. De cursusleiding vond het een mooi moment om binnen de positie op de kaart te gaan bepalen, maar deze jongen bedankte vriendelijk. Nu naar binnen gaan betekent afscheid nemen van de boordjes en de krab. Maar dan via de weg waarlangs zij mijn lichaam binnengekomen zijn. Liever niet..
Om een idee van de omstandigheden te krijgen een filmpje:

Eenmaal terug op de Maas werd alles weer rustig. Nu gingen we bijna voor de wind en we deden nog een paar oefeningen zoals ‘man over boord’ en wat te doen met een bemanningslid met een gebroken been. Ondertussen werd het ‘captains diner’ bereid: Bonenschotel. Wonderlijk hoe snel het kan gaan. Het ene moment wil alles wat je binnen hebt naar buiten, een uur later zit ik gulzig een paar borden bonen met spek en salami naar binnen te werken. Nabij de Veerhaven zeilen strijken, het schip kuisen en klaarmaken om aan te meren. Ondertussen was het al weer een uur of half acht, wij sloegen het bier dus over en stapten in de auto naar huis.

Al met al een mooie dag. Veel nieuwe dingen geleerd, weel inspiratie opgedaan en de nodige zaken gezien en gehoord om verder over na te denken! Dank aan Frans Veelenturf voor deze mooie dag op de TX37, Dank aan Menno Slegtenhorst en de Stichting Kotterzeilen voor de organisatie!

 

Het roer uit handen geven

CUX12 zonder roer

De CUX12 op haar nieuwe plek.

Het roer uit handen geven. Geen regie hebben. Niets voor mij.
Vanaf een uur of 12 vandaag had ik dus al een vorm van ongemakkelijkheid in mijn buik. Ik had namelijk een sleep geregeld die de CUX12 om 15.30 uur een sleep zou geven. De CUX12 heeft namelijk geen roer meer, mocht je dit nog niet weten.
Het was niet nodig, die stress. Een kleine vlet voor de kotter, een man op de punt en een man aan de reling en daar gingen we. Gelukkig konden we op eigen kracht de box uit, vervolgens een stukje in de (toch nog) redelijke brede vaart.

Hierna even een lastige bocht en een krap stukje.

Daarna was het een eitje. Stukje kanaal en de haven van Kosik invaren. Dat je geen roer hebt is lastig, maar dat je wel gewoon schroef hebt maakt enorm veel uit.
Soms even gas bijzetten om over een ondiepte te komen, andere keer even bijremmen om te voorkomen dat we tegen de sleper opklappen.

De wind stond goed en de zon scheen. Het was eigenlijk best een leuk tochtje.
Ik had het roer niet in handen, maar in ieder geval regie over mijzelf.

Ik rijd naar huis en denk aan de volgende stappen. Mijn trouwe maat Henk gaat het stuurhuis (tijdelijk) opknappen, ik ga het oude werk uit het dek halen en het dek opnieuw breeuwen. Daar kijk ik naar uit. Mooie klus en volgens mij een prachtig gezicht wanneer het stuurhuis en dek weer ‘toonbaar zijn’. In de loop van dit jaar laat ik haar een keer op de kant zetten voor een inspectie en beurt.
Voor de reparatie van de stuurinrichting heb ik alweer ideeën. De ramp is wellicht toch iets minder groot dan ik in eerste termijn dacht.
Ik heb er weer heel veel zin in!!
De lente gaat nu eindelijk beginnen.

Pagina 1 of 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén