Waar een wil is, vaar je mee weg

Op avontuur met de CUX12

Categorie: Stuurhut Page 3 of 5

Eindelijk: Bouwen!

Eindelijk bouwen

De nieuwe spanten voor de vloer van de stuurhut zitten er op en in de menie

Eindelijk bouwen. Ruim een jaar zijn we aan het slopen, schoonmaken en leeghalen geweest. Vandaag met hulp van een paar stoere mannen de oude kachel uit de machinekamer getakeld en de grote hydraulische pomp – die nog op dek stond – op de aanhanger gezet. Wordt weer een ritje ijzerboer.

Eindelijk bouwen

De oude spanten..

Nieuwe spanten waren noodzakelijk. De oude waren of doorgezakt of gewoon doorgezaagd. Waarschijnlijk toen de motor vervangen werd in de jaren ’90. De ervaring leert dat wanneer je eenmaal een kwast ter hand kunt nemen alles er al snel (veel) beter uit gaat zien.
De volgende actie wordt om een nieuwe balk van 10 centimeter hoog op de bestaande ‘doos’ te monteren. Vervolgens komt daar het frame van de stuurhut weer op. De vloer komt op de spanten dus de stuurhut krijgt daarmee 10 centimeter meer stahoogte. Erg fijn, want ondergetekende is 1.87 meter en Duitse vissers worden zo lang niet blijkbaar.

De vloer moeten we nog kiezen, maar het meranti voor de wanden ligt al in de grondverf op het dek. Morgen wordt het volgens de voorspellingen een herfstdag. Jammer, maar dan maar lekker een dagje rust nemen. Ook niet verkeerd.
Kunnen we wel even in Harlingen bij de reconstructie van het schip van Willem Barentsz gaan kijken.

Dweilen, met de kraan open!

Dweilen met de kraan open

De CUX12, nog net voor de vloer van de stuurhut er uit ging

Dweilen met de kraan open. Afgelopen week deden we dat. Figuurlijk, maar ook letterlijk.

Figuurlijk

Het begon allemaal met een regenbui die 48 uur aanhield. In de weken voor de bui hadden we de ruimen schoon- en drooggemaakt. Mooi gezicht, eindelijk het water weg, eindelijk weer vrije doorgang voor binnenkomend water en alle prut, schroeven en ronddwalende bende verwijderd. Nou ja, bijna alles dan. Achter in de bilge, onder de motor kan ik er slecht bij. Mooi klusje voor de winter. Dacht ik.
En toen begon het te regenen.

Dweilen met de kraan open

De vloer gaat uit de stuurhut

Dat het dek van de CUX12 lekt wisten we. Het stuurhuis was totaal vergaan en die is er ook af. De vloer van de stuurhut lekt ook. Wisten we. Dus, dat er water binnenkwam was ingecalculeerd. Toen ik echter afgelopen zondag even ging kijken schrok ik. Er was wel veel water binnengekomen! Zo veel dat de bilge overstroomt was en de vieze prut weer in het schone deel was gestroomd. Balen! Een vlotter zat er nog (net) niet in, dat had de zaak wel een stuk beter onder controle gehouden.

We pompen het schip weer leeg. Tot de olieresten weer de pomp raken, dat kun je niet overboord gooien. Ik dek nog wat spullen af en ga naar huis. De volgende dag blijk ik wel aan het afdekken te zijn geweest, maar in alle haast vergeten te zijn de luiken te sluiten. Opnieuw heel veel water.

Regen, lekken in het dek en stuurhuis en dan de luiken open zetten. Dat is dus dweilen met de kraan open.

Letterlijk

Na regen komt zonneschijn. En niet zo’n beetje ook! Bloedheet, eigenlijk te warm voor zwaar werk, zeker in de machinekamer. Wel vreemd dat opnieuw veel water in de boot staat. Hmmm… nou ja, het zal wel langzaam van voor naar achteren stromen houd ik mijzelf voor. En zo pompen we wat af de afgelopen week. Al die tijd kan ik de vlotter niet plaatsen, ik krijg het water niet laag genoeg, kan de bilge niet schoonmaken en dus de automatische piloot niet op de pomp zetten wat het waterniveau binnen aanvaardbare grenzen houdt. Ik begin mij ook zorgen te maken. Want; waar komt toch al dat water vandaan!?

dweilen met de kraan open

Noodreparatie om het lek te dichten

Gistermiddag. Ik zie met mijn eigen ogen het waterniveau in het voormalige visruim stijgen. Huh?? We besluiten opnieuw te gaan pompen, we krijgen het er niet uit. Het wordt donker en ik ga voor een lamp naar het voormalige bemanningsverblijf. IK HOOR WATER STROMEN! Wanneer ik wat ballast weghaal zie ik een fonteintje. Uit een naad stroomt met flinke kracht water het schip in. We waren dus letterlijk aan het dweilen met de kraan open. Ik voel paniek. Ik pak een verf houtje en druk die in de naad. Het water stopt. Nog een plankje met wat kit er over en we hebben in ieder geval voor nood de boel gerepareerd.

dweilen met de kraan open

In de machinekamer, nu met open dak. Bilge schoonmaken.

Het is tien uur. We zijn moe en besluiten de volgende morgen verder te gaan. Noodreparatie controleren, schip leegpompen, bilge schoonmaken en dan  eindelijk die vlotter er in. Slapen gaat matig. Dat ik de hele nacht de pomp van ons zwembad hoor zal we niet echt helpen.
Om half zeven wakker en naar de boot. Godzijdank, ze drijft! En, nog beter, er is geen water het schip meer binnengekomen. De noodreparatie heeft het gehouden.

Vandaag de boel leeggepompt, schoongemaakt en de vlotter geplaatst.
Kunnen we nu eindelijk verder waar we gebleven waren; het vernieuwen van het stuurhuis. Inclusief nieuwe spanten en nieuwe vloer. We hebben besloten dat het dan maar iets meer tijd moet gaan kosten. We gaan geen nieuwe Meranti stuurhut bouwen op een vloer die matig is en die op spanten staat die we niet vertrouwen.

Vloer stuurhuis CUX12

Zie de doorgezaagde spanten. De enige spant die er nog zit is in het midden gebroken.

Maar goed ook trouwens, bij het weghalen van de oude vloer bleek dat men ook hier in het verleden op bijzonder wijze te werk is gegaan. Omstreeks 1990 heeft de CUX12 een nieuwe motor gekregen. De vloerspanten heeft met destijds gewoon doorgezaagd en op een wazige manier weer aan elkaar gebakken. Daarna een jaar of 25 lekkage via het dak en dus: alles doorgezakt en de spanten die er nog wel waren gewoon doormidden gebroken.

De paniek en de stress zijn weer voorbij. We hebben er weer zin in.
Dat was deze week op momenten wel ander kan ik je zeggen….

Toch nog drie dagen slopen…

slopen

Eindelijk tot op het bot gefileerd…

Toch nog drie dagen slopen. We dachten de stuurhut wel ‘eventjes’ te ontmantelen, maar dat viel tegen. Het frame van de stuurhut moest worden behouden en dienen als basis voor de nieuwe stuurhut. Dit bleek een uitermate lastige, tijdrovende en zware klus. De wanden waren nog wel te doen. Het dak was andere koek. Drie lagen dikke multiplex met een zware toplaag van polyester. Niks los te schroeven, nauwelijks te zagen en ver-schrikke-lijk zwaar. Zo zwaar dat het hele frame gevaarlijk begon te zwaaien toen de wanden er eenmaal af waren. Ook de dakspanten moesten heel blijven, maar uiteindelijk hebben we er maar een viertal kunnen redden, de rest was rot.

drie dagen slopen

De deuren naar de machinekamer kwamen er met sponning en al uit…

De hele stuurhut staat los op een blok. Dat is gedaan zodat de stuurhut van het schip kan worden afgetakeld indien de motor er uit moet. De stuurhut werd op het schip vastgemaakt met ijzeren stangen die van het dak tot in de machinekamer staken. Die zijn ook weg. Gefreesd, want het schroefdraad was vergaan.

Vanmiddag dan toch de laatste dakdelen verwijderd. Zelfs nadat we de boel nog een keer doorgezaagd hadden waren de delen nauwelijks met twee man te tillen. Het frame is nu kaal, alleen de twee voordeuren zitten er nog in. Die gaan er vanavond uit, dan wordt het frame verstevigd en tillen we het hele frame een centimeter of 10 omhoog. We krijgen dan ook voor mij voldoende stahoogte in de stuurhut. Het frame komt nu vast aan de onderzijde, maar wel op een manier die garandeert dat de stuurhut er altijd nog af kan mocht dit nodig zijn. Als het frame weer klaar is gaat deze in de menie. Dat het hele frame van onbewerkt vurenhout is opgetrokken vind ik onbegrijpelijk, het zal wel niks hebben mogen kosten.

drie dagen slopen

Nu alleen nog even het dak, dachten we gisteren

We moeten zeven nieuwe spanten hebben, die laten we de komende week zagen. Er zit een kromming in om het water van het dak te laten lopen, en dat is een klusje dat ik liever uitbesteed.
De basis van het frame en ook de spanten worden deze keer van hardhout gemaakt.

Het is een verademing dat ook deze, voorlopig laatste, sloopklus klaar is. We zijn het meer dan zat. Al een week of drie rijden we af en aan naar de stort, zijn nauwelijks nog schoon te krijgen en het aantal krassen, sneeën en blauwe plekken zijn niet meer te tellen.

Dus nu: OPBOUWEN!

 

Page 3 of 5

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén