Waar een wil is, vaar je mee weg

Op avontuur met de CUX12

Categorie: Het Ruim (Pagina 2 van 3)

Hoogste punt bereikt

hoogste punt

De CUX12, een ton of 15 lichter

Vandaag het hoogste punt bereikt. Hoger dan nu komt de CUX12 niet in het water te liggen. Het schip ligt zo hoog op het water omdat we alles wat er af of uit moest nu verwijderd hebben. Het schip is een ton of 15 lichter in vergelijking toen we haar vorig jaar augustus kochten. De bende is van dek, de jerrycans vuil water zijn uit het ruim. De machinekamer is ontdaan van alle overbodige apparatuur en er is een grote aantal leidingen en buizen verwijderd.

hoogste punt

Zoals we de CUX12 kochten…

Ook het voormalige bemanningsverblijf is geruimd. Net als het visruim. Als laatste hebben we vandaag het water onder de vloer van het visruim verwijderd. Er resten nog een paar planken en buizen, maar dan hebben we het over kilo’s, en niet meer over tonnen. Het schip is dus bijna ‘schoon’. Water wat eventueel nog binnenloopt kan – zoals het hoort – vrij naar het laagste punt (de bilge) stromen.
Al met al vandaag niet alleen het hoogste punt bereikt, maar ook een hoogtepunt; we zijn klaar met het grote sloop- en opruimwerk.

We hebben nu ook alle hoeken en gaten van de CUX12 gezien. We ‘kennen’ het schip nu. Dat is een goed gevoel en een mooie bijkomstigheid van ‘het zelf doen’. Je leert je schip kennen.

hoogste punt

Het nu lege bemanningsverblijf

Je leert ook jezelf kennen trouwens. Niet alleen loop ik regelmatig tegen mijn fysieke grenzen aan, ook mentaal is dit project een stevige oefening. Nu het schip leeg is kan ik mij al bijna niet meer voorstellen dat we al vanaf augustus vorig jaar bezig zijn om puin te ruimen, te slopen en vuil water af te voeren. Bij vlagen leek er geen einde aan te komen en verbaast het mij zelfs dat ik er af en toe niet helemaal hopeloos door ben geworden.

Wat zeker geholpen heeft is om het project te spreiden over vijf jaar. Duidelijk houden waar je zit in het proces, de klus opdelen in te behappen stukken. Het doel van de komende maand helder houden en ondertussen de stip aan – of over – de horizon willen blijven zien.

En nog belangrijker wellicht.
Niet gaan denken in problemen, maar alles wat je tegenkomt beleven als een uitdaging!

Tot op de bodem….

tot op de bodem

Het voormalige bemanningsverblijf, tot op de bodem gestript

We gaan tot op de bodem. Van de CUX12. Vandaag hebben we het voormalige bemanningsverblijf eindelijk tot op de bodem van het schip ‘gestript’. De stalen wand naar het visruim is doorgebroken. Als we aan boord zijn staat alles open en kan het luchten. Zijn we er niet dan zorgt een vrolijk snorrende ventilator voor de broodnodige ventilatie.

Nu de vloer er uit is kan het in vijftig jaar verzamelde vuil worden verwijderd. Smerig klusje, morgen gaan we met een schuimspaan die op klei lijkende smurrie te lijf.  Mooi om te zien dat de vloer in het voormalige bemanningsverblijf gewoon droog is. Omdat er zoveel water instond toen we het schip kochten ben je toch een beetje bang dat er steeds maar nieuw water blijft komen. Dat is dus niet zo. Gelukkig.

In het visruim is het laatste polyester er uit. Wat rest zijn nog wat platen en balken, die gaan er morgen uit. Al met al opnieuw een aanhanger vol bende uit het schip verwijderd. Soms ben ik bang dat mijn dagelijkse ritjes er toe leiden dat ze mij bij de milieustraat zullen weigeren. De metaalhandel in Bolsward zal ik ook weer met een bezoekje verblijden. Ik heb weer een karretje koper, RVS, staal en aluminium. Altijd lekker, oud-ijzer is momenteel de enige post die geld oplevert, in plaats van dat het geld kost.

tot op de bodem

Beter draag je iets met lange mouwen…

Het gat in de stalen wand is nog niet zo groot als wezen moet. De Gamma had maar 2 doorslijpschijven en een daarvan had ik al na een minuut op vijf aan gort gedraaid. O ja, slijpen doe je bij voorkeur wanneer je lange mouwen draagt en een petje op je kop. Ik ben eigenwijs dus deed het in een mouwloos shirtje en zonder hoofddeksel. Dat geeft dus wel wat irritatie aan hoofdhuid en armen..

Water, vriend en vijand

 

Koekoek CUX12

Het nieuwe luik met ventilator op de plek van de oude (vergane) koekoek

Water is vriend en vijand van een schip. Zonder water kan een schip zich niet verplaatsen. De CUX12 is een houten schip, leg haar te lang op het droge en naden worden kieren. Water is haar vriend.

Koekoek CUX12

De oude, vergane koekoek

Water is haar vriend, zolang het aan de buitenkant van de romp zit. Water in het schip wil je daarentegen niet. Niet alleen omdat water in het schip tot zinken kan leiden, maar ook omdat water (of vocht) een ware sluipmoordenaar voor hout is.

De CUX12 stond niet alleen vol water (we hebben er een paar ton uit gepompt) maar het schip is ook heel vochtig. Het visruim was een met polyester afgedichte doos tussen twee waterdichte schotten. Geen enkele ventilatie mogelijk. Het voormalige verblijf voor de bemanning

water, vriend en vijand

Totaal vergaan, de basis van de koekoek

was toegankelijk via een koekoek op het voordek dat waarschijnlijk een paar jaar niet open is geweest. Ook niet geventileerd dus. Daar krijg je schade van. Zeker wanneer er geen hardhout is gebruikt. Het hout van het visruim was rot, het hout in het bemanningsverblijf slecht en het hout waarvan de toegang tot het verblijf was gemaakt totaal vergaan. Gelukkig is het schip zelf eiken op eiken, daar is niet veel mis mee.

Afgelopen week heb ik een luik gemaakt ter vervanging van de oude toegang naar het bemanningsverblijf. In dat luik heb ik ventilator ingebouwd die – nadat we het stalen schot tussen visruim en bemanningsverblijf hebben doorgebroken – de komende tijd het hele schip eens flink zal gaan ventileren.
Vandaag hebben we de oude toegang verwijderd, een nieuw frame gemaakt en het luik geplaatst, morgen zullen we het stalen schot tussen visruim en bemanningsverblijf doorbreken.

water, vriend en vijand

M, afdichten van gaten en kieren. Morgen doorbreken we de stalen wand en kan de ventilator aan het werk.

Ondertussen heeft M. een aantal kieren en gaten (tijdelijk) dichtgemaakt. Tijdelijk, want volgend voorjaar gaat een groot deel van het dek er uit voor een dekverhoging en zullen we de boel structureel aanpakken. Het luik voor op het dek is ook geen blijvertje. Als de ventilator haar werk gedaan heeft komt hier volgend jaar een luik in met glas en zal het tevens dienst gaan doen als ontsnappingsluik.

Morgen wacht er ook nog een ander klusje. Het visruim is voor 80% verwijderd, maar er moet dus nog een stukje gesloopt worden. Geen lekker werkje, op je knieën in een warme, benauwde ruimte. Maar goed, het echte sloopwerk is bijna gedaan en voor het eerst hebben we nu eens iets toegevoegd aan het schip.

Wel een lekker gevoel trouwens, na een half jaar slopen.

Pagina 2 of 3

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén