Waar een wil is, vaar je mee weg

Op avontuur met de CUX12

Categorie: Geleerde Lessen Page 3 of 8

Van ruim naar ruimte

van ruim naar ruimte

Het visruim van de CUX12. Onder dit ruim nog de vloer van het originele visruim.

Van ruim naar ruimte. We zijn nu al een dag of veertien bezig het visruim uit de CUX12 te slopen. Geen hele dagen, een uur tot anderhalf uur per dag. Langer is niet vol te houden. Het visruim is ongeveer 3,5 x 2,5 x 1,5 meter (LxBxH). Het is een dik geïsoleerde doos van ‘watervast’ Ocume afgedicht met een laag polyester. Vooral het polyester is een drama. Na een uurtje zagen is het net of je in de brandnetels hebt liggen rollen. Eén keer ben ik aan de gang geweest zonder overall, een dag later zat ik van onder tot boven onder de kleine rode bultjes. Het ruim stinkt, is klam, benauwd en warm. Maar goed. Het ergste leed is geleden. Nog een half plafond en één wandje.

Oplappen versus repareren

van ruim naar ruimte

Zweten, vloeken en breken

Bij de documentatie van het schip zitten een aantal (boze) brieven van de rederij aan de kapitein van de CUX12. Dat er een hydraulische pomp is vervangen omdat het filter in zes (!) jaar niet was vernieuwd. In een andere brief wordt uitgelegd dat er niet voor niets een bilge alarm in het schip zit.
Bij het leeghalen van het schip (machinekamer, stuurhut, bemanningsverblijf en visruim) vallen ook een paar dingen op. Er is lang niet altijd het juiste materiaal gebruikt, het schip is niet goed onderhouden en er is regelmatig gekozen voor ‘noodoplossingen’. Het visruim is bijvoorbeeld gebouwd op een frame van onbewerkt hout dat op veel plekken totaal vergaan is. Het huidige visruim  is er overigens pas eind 2007 in gezet. De vloer van het oude visruim zit er nog onder. Dat is wel van eiken. Het is vies en vochtig, maar keihard.
Toch ben ik blij dat we het schip hebben gekocht in de originele staat. Ik moet er niet aan denken dat we het over hadden genomen van iemand die het schip had ingetimmerd zonder het schip eerst helemaal kaal te maken.

Nog meer water

De CUX12 heeft drie compartimenten die gescheiden zijn door stalen schotten. Iedere waterdichte ruimte heeft een eigen pomp om water af te voeren. In het voorste ruim en de machinekamer stond veel water. Dat water hebben we verwijderd en houden we nu bij. Het visruim heeft ook een eigen pomp, daar kwam geen water meer uit. Niet omdat het ruim leeg was, maar omdat (zoals nu blijkt) de toegang naar die pomp verstopt zat. Afgelopen week ook hier nog een ton water uit gehaald. Nu het visruim er bijna uit is kunnen we gaan ventileren en de boel een beetje laten drogen. Eenmaal droog kan er een volgende schoonmaak beginnen. De huid aan de binnenkant van het schip ontdoen van een laag aangekoekt slip wat zich in vijftig jaar heeft verzameld.

Ik heb de hele maand augustus vrij.
Wel fijn om te weten dat ik mij in ieder geval niet hoef te vervelen….

Er Zit Schot In De Zaak!

Schot in de zaak

Het voormalige bemanningsverblijf van de CUX12

Er zit schot in de zaak. Twee stalen schotten om precies te zijn. Het eerste schot zit tussen de machinekamer en het visruim, het tweede schot zit tussen het visruim en het (voormalige) verblijf voor de bemanning. De vraag is: weghalen of laten zitten?

Er zijn genoeg redenen om de schotten er uit te slijpen. De machinekamer kan – na het verwijderen van overbodige apparatuur – makkelijk een meter kleiner. Dat betekent een meter meer leefruimte. Het schot tussen visruim en verblijf zit in de weg wanneer we één grote dekverhoging willen plaatsen. Toch laten we de schotten zitten. Ook daar is een goede reden voor. Een simpele ook: die schotten zitten er niet voor niets.

Tijdens de theoriedag van de cursus Veiligheid Op Zee die we in februari volgden hield Menno Slegtenhorst een helder betoog over de bouw van (houten) kotters en wat je vooral niet moet doen wanneer je een schip wilt ombouwen van viskotter naar bijvoorbeeld een woonschip. Veel schepen worden volgens Menno ‘verkloot’ door ondeskundige ‘verbouwingen’ aan het schip.

Schot in de zaakDe stalen schotten zitten dus niet voor niets. Niet alleen verdelen de schotten het schip in compartimenten (in de machinekamer zitten heel wat potentiële lekken zoals de koeling, schroefas, bilgepompen en de inlaten van de dekwasinstallatie), de schotten geven ook extra stevigheid aan de constructie van het schip. Wanneer je alles weghaalt kan het schip makkelijker bewegen met als gevolg dat bijvoorbeeld het breeuwwerk uit de naden wordt gewrongen.

Wij laten in ieder geval het schot tussen machinekamer en visruim intact. Het schot tussen het visruim en het voormalige leefgedeelte laten we deels zitten. We slijpen er een stuk uit zodat er een doorgang komt, verder gebruiken we het stalen schot als scheidingswand tussen het woongedeelte (nu het visruim) en het slaap/toilet/was gedeelte (nu het verblijf bemanning).

Er zit schot in de zaak. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk. In de afgelopen weken zijn er karrenvrachten oud hout, isolatiemateriaal en andere bende uit het schip gehaald. Het voormalige bemanningsverblijf is leeg, het visruim is nu voor 50% verwijderd. Nog een paar dagen zagen en breken en we kunnen de doorgang uit het stalen schot gaan slijpen waarna het schip van binnen ‘kaal’ is. Onder het visruim zit nog een restant water, dat pompen we weg en dan kunnen we eindelijk de CUX12 eens goed gaan ventileren zodat het schip van binnen een beetje kan gaan drogen.

Schijnt overigens wel een jaartje te kunnen duren…

 

Voor het opknapt wordt alles erger

opknapt erger

De stuurhut is nu vrijwel leeg en kaal (en ziet er dus nu helemaal niet meer uit)

Als je iets opknapt, wordt het eerst erger. Altijd. Haal thuis maar eens de meubels en schilderijen van z’n plek voor je gaat witten. Dan pas ga je zien hoe wit de muur was achter het schilderij en hoe vuil de rand is rond het bankstel. Voor de CUX12 geldt hetzelfde, maar dan extremer. Haal in de stuurhut de kabelgoten los en je vindt een wirwar aan loze bekabeling. Trek het oude plafond er uit en je ziet pas hoe erg  het dak er aan toe is en hoe slecht sommige spanten zijn. Haal de binnenwandjes in de stuurhut los en je ziet hoe slecht de huid van de stuurhut gemonteerd is en welke gevolgen dat heeft gehad in de loop van tientallen jaren. Trek de metalen platen van de vloer en je ziet waar al dat lekwater heen is gegaan en wat het met de houten vloerplanken heeft gedaan. Om moedeloos van te worden? Welnee!

opknapt erger

De voorzijde van de stuurhut

Het is namelijk een gegeven. Wanneer je dit niet voorziet wanneer je een houten vissersschip uit 1968 koopt durf ik je naïef te noemen. Het lastige is dat je weken aan het werk bent zonder dat je echt tastbaar resultaat ziet. Om maar te zwijgen van de toeschouwers die je met de dag meer meelijwekkend aan lijken te kijken. Het mooie daarentegen is dat wanneer je klaar bent met slopen, saneren en incasseren het ineens heel hard kan gaan. Met iedere plaat en iedere plank die je dan monteert zie je resultaat en knapt het schip op. Het met beleid slopen kost veel meer tijd en energie dan het opnieuw betimmeren, monteren en lakken.

De stuurhut is nu zo ver klaar dat overbodige elektra is weggehaald, het plafond er uit is, de binnenwanden kaal zijn en de oude afzetting naar de ingang van de machinekamer is verwijderd. Verder is mij duidelijk hoe de stuurhut is opgebouwd, hoe het ‘frame’ in elkaar zit en wat er moet gebeuren om hem in een staat te brengen zoals we het willen hebben.  Ook de indeling hebben we op papier klaar staan. Dit betekent dat we helder hebben waar een afvoer moet komen, waar de elektra aansluitingen komen en hoe we de wanden binnen en buiten gaan maken.

Nu maar weer eens een paar dagen aan het betaalde werk. Maar, nog even en dan gaan we ‘opknappen heen’!

Page 3 of 8

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén