Waar een wil is, vaar je mee weg

Op avontuur met de CUX12

Categorie: Geleerde Lessen (Pagina 1 van 8)

Over de Categorie Geleerde Lessen

De CUX12 renoveren en ombouwen tot een zeilend woonschip is geen eenvoudig project. Het kost veel tijd, veel geld en veel doorzettingsvermogen. Daarnaast hebben wij – tot we aan dit project begonnen – nauwelijks tot geen kennis en ervaring. Het hele project willen we zoveel als mogelijk zelf doen. We moeten dus enorm veel leren. Leren door naar anderen te luisteren, leren door onderzoek te doen en leren door gewoon te doen. De belangrijkste lessen vind je in deze categorie.

Tevreden?

Gelukkig liep het voor de CUX12 beter af.

Het is zondagmiddag drie uur. De CUX12 hangt in de kraan, de nieuwe anodes zijn gelast, de laatste plekjes op het onderwaterschip zijn gedaan. De trossen liggen klaar, het dek is leeg en onze rommel is van de werf. Morgenochtend gaat ze, na 49 dagen op de kant, weer te water. “Ben je een beetje tevreden?”, vraagt de schipper. Het duurt even voor ik antwoord geef.

De schipper verstaat de kunst van het tevreden zijn. Tevreden met een kopje thee. Tevreden met een boek op de bank. Tevreden met een lekker zonnetje. Tevreden. Als een ‘state of mind’.
‘Tevreden zijn’, het is eigenlijk een kunst die ik niet versta. Tevreden heeft voor mij te veel de klank van een eindpunt. Ik hoef niets meer, ik ben tevreden. Tevreden is geschiedenis, zonder toekomst. Om ergens tevreden over te zijn moet je er op terug kijken. Dat lukt mij slecht. Wellicht is mijn geest daar te onrustig voor.

De CUX12, klaar om te water te gaan

“We hebben gedaan wat we kunnen doen”, antwoord ik na enige bedenktijd. Een beetje ontwijkend, maar ik weet zo gauw niets beters. Ik wil namelijk niet de indruk wekken ontevreden te zijn. Dat ben ik zeker niet.
Toch laat het me niet meer los. Ik heb bijna 50 dagen achter elkaar keihard gewerkt. We hebben het hele schip schoon gekrabd en geschuurd. Alle naden hebben nieuwe kit. Waar nodig is opnieuw gebreeuwd. Het schip zit in de primer, onderwater in de antifouling en er zijn twee gangen vervangen. We hebben geen cent bezuinigd op de kwaliteit van materialen, we zijn financieel redelijk binnen de begroting gebleven en we hebben er ook geen huwelijkscrisis aan overgehouden. Wanneer je in ogenschouw neemt dat we de CUX12 hebben gekocht zonder dat we wisten in welke staat het onderwaterschip was en wat er dus allemaal mis had kunnen zijn….
Vreemd dat ik het mijzelf dan toch nog niet toesta ‘tevreden’ te zijn.

Onze boot ligt weer op haar plek. Vanmiddag ben ik nog even langsgereden om te zien of alles goed gaat. Daarna reed ik naar Franeker om bovenstaand schip te bekijken. Om mijzelf even in te peperen dat het ook zo had kunnen gaan. Dat het ons wel gelukt is. Dat we een missie hadden en dat deze geslaagd is.
Dat ik tevreden mag zijn.

Het is maandagmiddag drie uur.
Ik tik dit stukje en ga zo – tevreden- een kopje koffie drinken met de schipper.
Dat mag ik best.

De Geur Van Breeuw

De geur van Breeuw

De kerkklok van Burgwerd geeft met een luie slag half negen aan. Een luie slag, want het is zondag en de hemel is stralend blauw. Het is stil in het dorp. Achter de ramen wordt koffie gedronken, een eitje gekookt en de kerkgang voorbereid. Of de BBQ. Misschien wel allebei. De geur van Breeuw. Het komt me tegemoet wanneer ik in de auto stap. En terwijl Malle Babbe’s lichaam nat wordt van het kwijl ervaar ik een gevoel van rust. Eindelijk.

In de loop van ieder project of grote klus gebeurd het mij. Dat gevoel dat alles alleen maar erger wordt. Dat er geen einde aan komt. Dat het niet zal lukken. Dat de kosten het budget zullen gaan overstijgen. Dat ik tijd te kort kom. Dat ik meer hooi op mijn vork heb genomen dan dat ik kan tillen. Dat ik het overzicht verlies. Dat ik mijzelf de vraag stel: “Waarom doe ik dit eigenlijk?”
Waarom ga ik niet lekker in de tuin zitten? Met een goed boek en een kop koffie? Wat is dat toch? Is het nog wel willen? Of is het alleen maar moeten? En van wie moet het eigenlijk?

BreeuwenGelukkig komt er tot op heden altijd weer een moment dat de puzzelstukjes in elkaar vallen. Dan heb ik het einddoel weer helder voor ogen. Dan zie ik weer wat er nodig is om mijn doelen te bereiken. Dan weet ik weer waarom ik in mijn vakantie niet op een stoel zit, maar op de werf. Ik kom dan weer los van de klus waarmee ik bezig ben en voel weer ruimte in mijn hoofd om orde te scheppen. Als dit klaar is, dan ga ik dat doen. Als dat gedaan is, pak ik eerst dat weer aan.

Het heeft even geduurd, maar ik zie weer hoe mooi Friesland is terwijl ik naar Harlingen rijd. ‘Non, non, rien n’a changé’, schalt het uit de radio. En zo is het precies. Het is zoals het is, ik ben zoals ik ben en dat zal niet veranderen. Ik doe het allemaal omdat ik het zo vreselijk lief heb.
De geur van breeuw. Alleen daarom al.

Het ‘oog’ van de Vakman, Gereedschap en Materiaal

kit CUX12

M. bezig met het verwijderen van het teveel aan kit dat tussen de ramen vandaan geperst is.

Als ik ergens respect voor heb, dan is het wel het ‘oog’ van de vakman. Een timmerman met een timmermansoog kijkt naar een object, ziet hoe hij het moet maken neemt de maten en bouwt. Van de beroemde Hinderk Gerjet Bültjer wordt gezegd dat hij de grove maten van een kotter op een schoolbord kalkte, een boom nam en een schip bouwde. Zonder computer of uitgebreide bouwtekeningen. Hoe langer ik met de CUX12 bezig ben, hoe meer bewondering ik voor dat vakmanschap krijg.

Eén van de redenen om de oude stuurhut te ‘demonteren’ in plaats van met de botte bijl te slopen was wel dat we wilden weten hoe de stuurhut precies gebouwd was. Dat leek ons wel handig, aangezien hij ook weer opgebouwd moest worden. Ik ben blij dat we dat gedaan hebben, want we hebben er veel van geleerd, ook hoe we zaken absoluut niet zouden meer zouden willen.

Achterzijde op maat afgemaakt.

We zijn nu een dag of twee aan het werk geweest zonder dat er op het oog iets is veranderd. We hebben overtollige kit verwijderd en zijn bezig geweest met het afhangen van deuren en afschaven van overtollig hout. Een vakman brengt alles direct in de juiste maten en verhoudingen aan. Wij houden alles ‘ruim’ in de gedachte dat je makkelijker een teveel kan verwijderen, dan een tekort later aanbrengen. Een te lange plank kun je afzagen, een teveel aan kit kun je wegsnijden, een te klein gat kun je groter maken. Andersom is alles een stuk lastiger.

Het oog van de vakman weten we redelijk te ondervangen. Een andere voorwaarde voor het bereiken van het gewenste resultaat is gereedschap. Goed gereedschap is een absolute voorwaarde voor dit werk. Daar kun je geen compromissen in sluiten. Met een kitpistool van € 3,- bij de Karwei is het kitten van 7 ramen gewoonweg niet te doen. Na 1 raam heb je de kramp in je handen en is het resultaat niet wat je wilt. Een accuboormachine die na een half uur al opgeladen moet worden heb je niets aan (je hebt er trouwens minimaal een stuk of 3 nodig). Afkortzaag, cirkelzaag, recipozaag, schaafmachine, decoupeerzaag, beitels en al het andere gereedschap dat je gebruikt moet van goede kwaliteit zijn.
Daar gaat trouwens een aardig kapitaaltje in zitten, maar goed gereedschap gaat een leven lang mee.

Kit verwijderd CUX12

Een van de ramen na het verwijderen van de restanten kit.

Met geduld en goed gereedschap kom je al een heel eind. Wanneer je dan ook nog wilt voorkomen dat je iedere paar jaar opnieuw aan de gang moet koop dan vooral goed materiaal. Koop hout en schroeven bij een goede houthandel, niet bij de Gamma. Het is echt niet duurder en de kwaliteit is veel beter. Een stuurhut bouw je niet van geïmpregneerd tuinhout. Een Okoume plaat bij de doe het zelf bouwmarkt is kwalitatief niet gelijk aan wat een goede houthandel levert. En, nogmaals, de houthandel is niet perse duurder.

Pagina 1 of 8

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén