Waar een wil is, vaar je mee weg

Op avontuur met de CUX12

Categorie: Belevenissen (Page 1 of 11)

Over de Categorie Belevenissen

‘Belevenissen’ moet je zien als een categorie die door dit hele weblog heen verweven zit. Eigenlijk is het hele avontuur met de CUX12 natuurlijk één grote belevenis. In de categorie vind je vaak berichten die ook onder een andere categorie vallen, maar waarbij we tevens een ‘beleving’ hebben. Denk aan eng, grappig, gevaarlijk, spannend of juist helemaal te gek!

Twee jaar later….

stuurhut cux12

De rechterhelft is 2015, we zijn dan de stuurhut aan het demonteren. De linkerhelft is de stuurhut nu.

Toen wij de CUX12 kochten waren we heel optimistisch. We schuren hier wat, we vervangen daar een plankje en dan een likje verf. De werkelijkheid – zo weet denk ik iedereen die ooit aan zo’n project begon – is anders. Heel anders. Neem onze stuurhut….

In 2016 zouden we de stuurhut ‘opknappen’. Al snel bleek dat dit niet meer mogelijk was. Achter de dubbele wanden zat schimmel, er was onherstelbare lekkage en op veel plekken was de enige reden dat je niet dwars door de stuurhut heen keek het feit dat er isolatie tussen de wanden zat.

Frame stuurhut CUX12

Het frame dat overbleef

Wat we vervolgens gedaan hebben is het dak ‘demonteren’. Ja, demonteren. Niet slopen. We wilden de stuurhut namelijk weer terug kunnen brengen in de originele vorm. De foto’s tonen dat niet altijd goed, maar de stuurhut van de CUX12 heeft een aparte vorm. Voor half rond en ruim 3 meter breed, daarachter twee deuren in een hoek naar binnen waarna de stuurhut 2 meter breed wordt. Met de kop in de wind schept de boot dan ook met open deuren geen water.
Na een enorm geploeter, vooral met het verwijderen van het dak, hielden we het frame over.

CUX12 roeiboot

Onze ‘roeiboot’

Nadat het frame op het dek gezet was bleek dat ook de vloer erg slecht was. En, nou ja, we zijn nu toch bezig. Ook de vloer ging er uit. Onder die vloer zaten spanten. Sommige waren gebroken, de meesten waren slecht. We maakten nieuwe van onverwoestbaar hardhouten palen.
Wat overbleef dat najaar in 2016 was een hele grote, trieste ehhh…. nou ja, roeiboot.

Het gaf wel de mogelijkheid om een hele hoop overbodige zooi uit de machinekamer te halen zoals pompen, een kachel, hydrolische apparaten en een extra as met zware vliegwielen die voor aan de motor zat. Elk nadeel heeft zo z’n voordeel.

De nieuwe vloer is bijna klaar.

In 2017 begon de wederopbouw. Er kwam een hardhouten vloer, we maakten 10 centimeter meer staruimte, we lieten nieuwe dakspanten maken en kochten nieuwe ramen. Voor de wanden kochten we een partij hardhout op. De deuren knapte ik thuis op en toen de CUX12 in de zomer van 2017 op de kant ging stond er weer een stuurhut op. De deuren hingen er nog niet goed in, er moest nog geverfd worden, maar de hut was waterdicht.

Stuurhut CUX12 2018Onze vakantie in 2018 hebben we grotendeels gebruikt om de nieuwe stuurhut aan de buitenkant verder af te maken. Na vele uren schuren, kitten, grondverven en weer schuren hebben we dan eindelijk de laklagen aangebracht. De deuren hebben weer beslag en zijn met nieuwe scharnieren afgehangen en de bak waar de stuurhut op staat is weer toonbaar gemaakt.

De komende winter is de binnenkant van de stuurhut aan de beurt. dat is nogal een klus, want alle elektra zullen we opnieuw aanleggen, de stuurinstallatie moet worden herbouwd. En er komt een keukenblok in. En een zitje. En een dashboard. En verlichting. En, tja. Wat niet eigenlijk….
Maar goed, na al het sloopwerk is het wel fantastisch om nu eens wat tastbaar en zichtbaar resultaat te (kunnen laten) zien!
CUX12 stuurhut 2018

 

Tevreden?

Gelukkig liep het voor de CUX12 beter af.

Het is zondagmiddag drie uur. De CUX12 hangt in de kraan, de nieuwe anodes zijn gelast, de laatste plekjes op het onderwaterschip zijn gedaan. De trossen liggen klaar, het dek is leeg en onze rommel is van de werf. Morgenochtend gaat ze, na 49 dagen op de kant, weer te water. “Ben je een beetje tevreden?”, vraagt de schipper. Het duurt even voor ik antwoord geef.

De schipper verstaat de kunst van het tevreden zijn. Tevreden met een kopje thee. Tevreden met een boek op de bank. Tevreden met een lekker zonnetje. Tevreden. Als een ‘state of mind’.
‘Tevreden zijn’, het is eigenlijk een kunst die ik niet versta. Tevreden heeft voor mij te veel de klank van een eindpunt. Ik hoef niets meer, ik ben tevreden. Tevreden is geschiedenis, zonder toekomst. Om ergens tevreden over te zijn moet je er op terug kijken. Dat lukt mij slecht. Wellicht is mijn geest daar te onrustig voor.

De CUX12, klaar om te water te gaan

“We hebben gedaan wat we kunnen doen”, antwoord ik na enige bedenktijd. Een beetje ontwijkend, maar ik weet zo gauw niets beters. Ik wil namelijk niet de indruk wekken ontevreden te zijn. Dat ben ik zeker niet.
Toch laat het me niet meer los. Ik heb bijna 50 dagen achter elkaar keihard gewerkt. We hebben het hele schip schoon gekrabd en geschuurd. Alle naden hebben nieuwe kit. Waar nodig is opnieuw gebreeuwd. Het schip zit in de primer, onderwater in de antifouling en er zijn twee gangen vervangen. We hebben geen cent bezuinigd op de kwaliteit van materialen, we zijn financieel redelijk binnen de begroting gebleven en we hebben er ook geen huwelijkscrisis aan overgehouden. Wanneer je in ogenschouw neemt dat we de CUX12 hebben gekocht zonder dat we wisten in welke staat het onderwaterschip was en wat er dus allemaal mis had kunnen zijn….
Vreemd dat ik het mijzelf dan toch nog niet toesta ‘tevreden’ te zijn.

Onze boot ligt weer op haar plek. Vanmiddag ben ik nog even langsgereden om te zien of alles goed gaat. Daarna reed ik naar Franeker om bovenstaand schip te bekijken. Om mijzelf even in te peperen dat het ook zo had kunnen gaan. Dat het ons wel gelukt is. Dat we een missie hadden en dat deze geslaagd is.
Dat ik tevreden mag zijn.

Het is maandagmiddag drie uur.
Ik tik dit stukje en ga zo – tevreden- een kopje koffie drinken met de schipper.
Dat mag ik best.

De Geur Van Breeuw

De geur van Breeuw

De kerkklok van Burgwerd geeft met een luie slag half negen aan. Een luie slag, want het is zondag en de hemel is stralend blauw. Het is stil in het dorp. Achter de ramen wordt koffie gedronken, een eitje gekookt en de kerkgang voorbereid. Of de BBQ. Misschien wel allebei. De geur van Breeuw. Het komt me tegemoet wanneer ik in de auto stap. En terwijl Malle Babbe’s lichaam nat wordt van het kwijl ervaar ik een gevoel van rust. Eindelijk.

In de loop van ieder project of grote klus gebeurd het mij. Dat gevoel dat alles alleen maar erger wordt. Dat er geen einde aan komt. Dat het niet zal lukken. Dat de kosten het budget zullen gaan overstijgen. Dat ik tijd te kort kom. Dat ik meer hooi op mijn vork heb genomen dan dat ik kan tillen. Dat ik het overzicht verlies. Dat ik mijzelf de vraag stel: “Waarom doe ik dit eigenlijk?”
Waarom ga ik niet lekker in de tuin zitten? Met een goed boek en een kop koffie? Wat is dat toch? Is het nog wel willen? Of is het alleen maar moeten? En van wie moet het eigenlijk?

BreeuwenGelukkig komt er tot op heden altijd weer een moment dat de puzzelstukjes in elkaar vallen. Dan heb ik het einddoel weer helder voor ogen. Dan zie ik weer wat er nodig is om mijn doelen te bereiken. Dan weet ik weer waarom ik in mijn vakantie niet op een stoel zit, maar op de werf. Ik kom dan weer los van de klus waarmee ik bezig ben en voel weer ruimte in mijn hoofd om orde te scheppen. Als dit klaar is, dan ga ik dat doen. Als dat gedaan is, pak ik eerst dat weer aan.

Het heeft even geduurd, maar ik zie weer hoe mooi Friesland is terwijl ik naar Harlingen rijd. ‘Non, non, rien n’a changé’, schalt het uit de radio. En zo is het precies. Het is zoals het is, ik ben zoals ik ben en dat zal niet veranderen. Ik doe het allemaal omdat ik het zo vreselijk lief heb.
De geur van breeuw. Alleen daarom al.

Page 1 of 11

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén