Waar een wil is, vaar je mee weg

Op avontuur met de CUX12

Tevreden?

Gelukkig liep het voor de CUX12 beter af.

Het is zondagmiddag drie uur. De CUX12 hangt in de kraan, de nieuwe anodes zijn gelast, de laatste plekjes op het onderwaterschip zijn gedaan. De trossen liggen klaar, het dek is leeg en onze rommel is van de werf. Morgenochtend gaat ze, na 49 dagen op de kant, weer te water. “Ben je een beetje tevreden?”, vraagt de schipper. Het duurt even voor ik antwoord geef.

De schipper verstaat de kunst van het tevreden zijn. Tevreden met een kopje thee. Tevreden met een boek op de bank. Tevreden met een lekker zonnetje. Tevreden. Als een ‘state of mind’.
‘Tevreden zijn’, het is eigenlijk een kunst die ik niet versta. Tevreden heeft voor mij te veel de klank van een eindpunt. Ik hoef niets meer, ik ben tevreden. Tevreden is geschiedenis, zonder toekomst. Om ergens tevreden over te zijn moet je er op terug kijken. Dat lukt mij slecht. Wellicht is mijn geest daar te onrustig voor.

De CUX12, klaar om te water te gaan

“We hebben gedaan wat we kunnen doen”, antwoord ik na enige bedenktijd. Een beetje ontwijkend, maar ik weet zo gauw niets beters. Ik wil namelijk niet de indruk wekken ontevreden te zijn. Dat ben ik zeker niet.
Toch laat het me niet meer los. Ik heb bijna 50 dagen achter elkaar keihard gewerkt. We hebben het hele schip schoon gekrabd en geschuurd. Alle naden hebben nieuwe kit. Waar nodig is opnieuw gebreeuwd. Het schip zit in de primer, onderwater in de antifouling en er zijn twee gangen vervangen. We hebben geen cent bezuinigd op de kwaliteit van materialen, we zijn financieel redelijk binnen de begroting gebleven en we hebben er ook geen huwelijkscrisis aan overgehouden. Wanneer je in ogenschouw neemt dat we de CUX12 hebben gekocht zonder dat we wisten in welke staat het onderwaterschip was en wat er dus allemaal mis had kunnen zijn….
Vreemd dat ik het mijzelf dan toch nog niet toesta ‘tevreden’ te zijn.

Onze boot ligt weer op haar plek. Vanmiddag ben ik nog even langsgereden om te zien of alles goed gaat. Daarna reed ik naar Franeker om bovenstaand schip te bekijken. Om mijzelf even in te peperen dat het ook zo had kunnen gaan. Dat het ons wel gelukt is. Dat we een missie hadden en dat deze geslaagd is.
Dat ik tevreden mag zijn.

Het is maandagmiddag drie uur.
Ik tik dit stukje en ga zo – tevreden- een kopje koffie drinken met de schipper.
Dat mag ik best.

About Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Vorige

De Geur Van Breeuw

  1. Harry

    Waar een wil is is een wip

Geef een reactie

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

Lees vorig bericht:
De Geur Van Breeuw

De kerkklok van Burgwerd geeft met een luie slag half negen aan. Een luie slag, want het is zondag en...

Sluiten