De geur van Breeuw

De kerkklok van Burgwerd geeft met een luie slag half negen aan. Een luie slag, want het is zondag en de hemel is stralend blauw. Het is stil in het dorp. Achter de ramen wordt koffie gedronken, een eitje gekookt en de kerkgang voorbereid. Of de BBQ. Misschien wel allebei. De geur van Breeuw. Het komt me tegemoet wanneer ik in de auto stap. En terwijl Malle Babbe’s lichaam nat wordt van het kwijl ervaar ik een gevoel van rust. Eindelijk.

In de loop van ieder project of grote klus gebeurd het mij. Dat gevoel dat alles alleen maar erger wordt. Dat er geen einde aan komt. Dat het niet zal lukken. Dat de kosten het budget zullen gaan overstijgen. Dat ik tijd te kort kom. Dat ik meer hooi op mijn vork heb genomen dan dat ik kan tillen. Dat ik het overzicht verlies. Dat ik mijzelf de vraag stel: “Waarom doe ik dit eigenlijk?”
Waarom ga ik niet lekker in de tuin zitten? Met een goed boek en een kop koffie? Wat is dat toch? Is het nog wel willen? Of is het alleen maar moeten? En van wie moet het eigenlijk?

BreeuwenGelukkig komt er tot op heden altijd weer een moment dat de puzzelstukjes in elkaar vallen. Dan heb ik het einddoel weer helder voor ogen. Dan zie ik weer wat er nodig is om mijn doelen te bereiken. Dan weet ik weer waarom ik in mijn vakantie niet op een stoel zit, maar op de werf. Ik kom dan weer los van de klus waarmee ik bezig ben en voel weer ruimte in mijn hoofd om orde te scheppen. Als dit klaar is, dan ga ik dat doen. Als dat gedaan is, pak ik eerst dat weer aan.

Het heeft even geduurd, maar ik zie weer hoe mooi Friesland is terwijl ik naar Harlingen rijd. ‘Non, non, rien n’a changé’, schalt het uit de radio. En zo is het precies. Het is zoals het is, ik ben zoals ik ben en dat zal niet veranderen. Ik doe het allemaal omdat ik het zo vreselijk lief heb.
De geur van breeuw. Alleen daarom al.