Waar een wil is, vaar je mee weg

Op avontuur met de CUX12

Water, vriend en vijand

 

Koekoek CUX12

Het nieuwe luik met ventilator op de plek van de oude (vergane) koekoek

Water is vriend en vijand van een schip. Zonder water kan een schip zich niet verplaatsen. De CUX12 is een houten schip, leg haar te lang op het droge en naden worden kieren. Water is haar vriend.

Koekoek CUX12

De oude, vergane koekoek

Water is haar vriend, zolang het aan de buitenkant van de romp zit. Water in het schip wil je daarentegen niet. Niet alleen omdat water in het schip tot zinken kan leiden, maar ook omdat water (of vocht) een ware sluipmoordenaar voor hout is.

De CUX12 stond niet alleen vol water (we hebben er een paar ton uit gepompt) maar het schip is ook heel vochtig. Het visruim was een met polyester afgedichte doos tussen twee waterdichte schotten. Geen enkele ventilatie mogelijk. Het voormalige verblijf voor de bemanning

water, vriend en vijand

Totaal vergaan, de basis van de koekoek

was toegankelijk via een koekoek op het voordek dat waarschijnlijk een paar jaar niet open is geweest. Ook niet geventileerd dus. Daar krijg je schade van. Zeker wanneer er geen hardhout is gebruikt. Het hout van het visruim was rot, het hout in het bemanningsverblijf slecht en het hout waarvan de toegang tot het verblijf was gemaakt totaal vergaan. Gelukkig is het schip zelf eiken op eiken, daar is niet veel mis mee.

Afgelopen week heb ik een luik gemaakt ter vervanging van de oude toegang naar het bemanningsverblijf. In dat luik heb ik ventilator ingebouwd die – nadat we het stalen schot tussen visruim en bemanningsverblijf hebben doorgebroken – de komende tijd het hele schip eens flink zal gaan ventileren.
Vandaag hebben we de oude toegang verwijderd, een nieuw frame gemaakt en het luik geplaatst, morgen zullen we het stalen schot tussen visruim en bemanningsverblijf doorbreken.

water, vriend en vijand

M, afdichten van gaten en kieren. Morgen doorbreken we de stalen wand en kan de ventilator aan het werk.

Ondertussen heeft M. een aantal kieren en gaten (tijdelijk) dichtgemaakt. Tijdelijk, want volgend voorjaar gaat een groot deel van het dek er uit voor een dekverhoging en zullen we de boel structureel aanpakken. Het luik voor op het dek is ook geen blijvertje. Als de ventilator haar werk gedaan heeft komt hier volgend jaar een luik in met glas en zal het tevens dienst gaan doen als ontsnappingsluik.

Morgen wacht er ook nog een ander klusje. Het visruim is voor 80% verwijderd, maar er moet dus nog een stukje gesloopt worden. Geen lekker werkje, op je knieën in een warme, benauwde ruimte. Maar goed, het echte sloopwerk is bijna gedaan en voor het eerst hebben we nu eens iets toegevoegd aan het schip.

Wel een lekker gevoel trouwens, na een half jaar slopen.

About Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Vorige

Energie Onafhankelijk: Het Aggregaat

Volgende

Tot op de bodem….

  1. Klaas en Liesbeth

    Lekker bezig hoor, en ik denk dat Marianne weer aan het schrijven is, of heb ik het mis

Geef een reactie

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

Lees vorig bericht:
Energie Onafhankelijk: Het Aggregaat

Energie onafhankelijk. Dat willen we zeker worden. Uiteraard blijf je altijd afhankelijk van energie, maar wat we niet meer willen...

Sluiten