Zo mag het wel worden..

Zo mag het wel worden..

De CUX12 is helemaal klaar. De machinekamer is een plaatje, de motor draait als een zonnetje. Het schip is bijna helemaal zelfvoorzienend. De stuurhut heeft digitale schermen en één computersysteem onderhoud verbinding met alle essentiële systemen van het schip. Benedendeks brand de kachel, er is voldoende stahoogte en er hangt een rustgevende geur van hout. Op het dek twee stoere masten. De boot zeilt, we varen ergens tussen Harlingen en Brighton. Wij geven elkaar een kus. M. en ik. We hebben het maar mooi voor elkaar! Dat wil zeggen, in mijn dromen.

20160110_113520In de werkelijkheid ligt de CUX12 nog kaal en koud in de haven te Harlingen. Wachtend op de dingen die komen gaan. Ze lijkt zelfs een beetje smekend. Althans, zo voel ik dat. “Hey, gast! Ga es aan de gang man! Ik heb het koud, me dek is lek en me bilg staat vol!”, zoiets.
Mijn dromen koester ik. Het motiveert. Het houdt helder wat we willen, waarom we dat willen en wat er moet gebeuren om deze droom te realiseren.

Komende maandag kan ik eindelijk een week of twee aan de gang. Heerlijk! Ik ga de machinekamer in om de boel te saneren, ruimte te maken, troep en vuil te verwijderen en overzicht te krijgen. De dynamo gaat er uit om gereviseerd te worden en ik denk dat ik een paar ritjes richting de oud-ijzer boer moet maken. Als ik over twee weken een foto kan plaatsen van een machinekamer die opgeruimd en schoon is, waar licht brand en waarvan ik kan vertellen welk aanwezig apparaat wat doet en waarom is er weer een stukje droom werkelijkheid geworden.

Het leven is mooi, zeker als je dromen hebt die je waar gaat maken.