CUX12 Anna K

De CUx12 ‘Anna K’ rond 2012

Het is augustus 2015 en we hebben zojuist een schip gekocht. We willen onze ervaringen graag delen met anderen. Wij hebben zelf namelijk ook veel aan de ervaringen van anderen. Ons doel is om van de CUX12 uiteindelijk een zeilend woonschip te maken. Hoe we dit doen, en of ons dit ook binnen 5 jaar lukt lees je op dit weblog.

Er ligt veel te koop in Nederland en er is sprake van een kopersmarkt. Het aanbod is groot, en de vraag is gering. Heel veel schepen liggen ‘afgeprijsd’ te wachten op een nieuwe eigenaar. Voor veel schepen wordt nog steeds veel te veel geld gevraagd. Het is als met huizen. Eigenaren kunnen niet zakken vanwege de restschuld die anders overblijft. Maar schepen moeten in het water liggen, gevaren worden en hebben onderhoud nodig. Anders gaat het ‘van je af’. En dat is, als je rondkijkt, wat je veel ziet.

Er zijn ook veel mensen die zich verslikken in een schip. Een schip inrichten als woning, opknappen en (zoals wij gaan doen) onder zeil brengen vraagt veel tijd, moed, durf, doorzettingsvermogen en … geld. We hebben veel stopgezette projecten, mislukte projecten en volledige miskopen gezien. Daar hebben we van geleerd.

Wat wij van plan zijn kost tijd. En geduld. Tijd hebben we nog niet voldoende, geduld wel. Dus moest er een schip komen waar de klok niet op ‘vijf voor 12’ staat. Het schip moet varen en voorlopig zonder ingrijpende (lees: dure) aanpassingen de komende 2 jaar kunnen overleven.

$_85 (5)

De CUX12 in 2015

Jaren geleden toen we een huis kochten in Friesland gebeurde het ons dat het eerste huis dat we bekeken – na vele omzwervingen door de provincie – uiteindelijk het huis werd dat we kochten.
Nu, met de zoektocht naar een boot gebeurd hetzelfde. De CUX12 zag ik al maanden geleden, maar het schip leek mij te klein. Na vele avonden Internet, bezoeken aan schepen en havens kwamen we terug bij de CUX12 en gingen een kijkje nemen. We waren eigenlijk, al zeiden we het niet meteen hardop, allebei meteen verliefd op deze boot.

Ook aan de CUX12 moet veel gebeuren. Maar de boot vaart, is heel en als we er een paar weken tijd in stoppen kan het schip gerust de komende winter door. De eerste klus is om het dek te repareren. Op het dek stond een mast en een winch. Deze zijn verwijderd en dat laat gaten achter. Die gaan we dichten en het dek vervolgens opnieuw breeuwen.

Meer moeten we dit jaar niet.
En dat is goed. Moeten is namelijk dwang, en we doen het voor ons plezier.