Waar een wil is, vaar je mee weg

Op avontuur met de CUX12

We gaan weer los!

CUX12

September 2017, de CUX12 ligt na de werfbeurt weer in het water

De laatste keer dat ik hier een stukje schreef dateert alweer van 11 september 2017.  Wanneer ik de maanden tel dan schrik ik. Is het alweer zo lang geleden?? Als ik bezoeker zou zijn van dit weblog dan zou ik meteen denken dat dit wellicht zo’n verhaal is zoals zovelen. Vol goede moed begint men aan een boot en na een paar jaar is de koek op. Of het geld. Of de passie. Of de moed. Of het zicht op het eindresultaat. Of de relatie, dat zie je ook nog wel eens….

Voor ons geldt dit allemaal niet. Wel hadden we in september 2017, na 7 weken buffelen op de werf, behoefte aan een pauze.
Nadat het hele schip kaal is geweest, er gangen zijn vervangen en we opnieuw gebreeuwd  hebben is het onderwaterschip voor de komende jaren klaar. Er zit een goede antifouling op en er zijn geen lekken meer. Boven de waterlijn zat het schip wel in de primer, maar de tijd ontbrak om te lakken. Daarnaast zijn er veel plekken tussen romp en dek (het ‘potdeksel’) die de nodige ‘aandacht’ behoeven. Om daar goed bij te kunnen zal de reling (deels) moeten worden verwijderd. Het lakken van de romp boven de waterlijn moest dus even wachten.
Dit heeft een psychologisch effect. Je hebt 7 weken hard gewerkt, je hebt goede resultaten geboekt. Maar je ziet er helemaal niets van, want alles wat je gedaan hebt zit onder de waterlijn. Dat tempert het enthousiasme wel een beetje…
En zo ging de herfst over in de winter, en werd het vooral heel erg langdurig nat.
In mei 2018 hebben we de draad weer opgepakt.

Cux12-reling

De oude reling wordt verwijderd.

De draad oppakken betekent dat we twee zaken zijn gaan aanpakken. M. heeft ieder naadje van de stuurhut, aan de binnen- en buitenzijde in de kit gezet, en zal de buitenkant schuren, gronden en aflakken.
Ik focus mij voorlopig op de scheepsboorden en reling. In een optimistische bui hadden we bedacht dat de scheepsboorden en reling een kwestie zou zijn van ‘een paar planken vervangen, schuren en lakken’. Maar dat viel tegen. In werkelijkheid moet de hele scheepsboord (bak- en stuurboord) worden verwijderd en vernieuwd. Uiteindelijk allemaal niet zo erg, er is geen betere manier om goed bij het potdeksel te komen dan dit.

In de komende maanden zullen we weer met grote regelmaat onze vorderingen hier met je delen.

Tevreden?

Gelukkig liep het voor de CUX12 beter af.

Het is zondagmiddag drie uur. De CUX12 hangt in de kraan, de nieuwe anodes zijn gelast, de laatste plekjes op het onderwaterschip zijn gedaan. De trossen liggen klaar, het dek is leeg en onze rommel is van de werf. Morgenochtend gaat ze, na 49 dagen op de kant, weer te water. “Ben je een beetje tevreden?”, vraagt de schipper. Het duurt even voor ik antwoord geef.

De schipper verstaat de kunst van het tevreden zijn. Tevreden met een kopje thee. Tevreden met een boek op de bank. Tevreden met een lekker zonnetje. Tevreden. Als een ‘state of mind’.
‘Tevreden zijn’, het is eigenlijk een kunst die ik niet versta. Tevreden heeft voor mij te veel de klank van een eindpunt. Ik hoef niets meer, ik ben tevreden. Tevreden is geschiedenis, zonder toekomst. Om ergens tevreden over te zijn moet je er op terug kijken. Dat lukt mij slecht. Wellicht is mijn geest daar te onrustig voor.

De CUX12, klaar om te water te gaan

“We hebben gedaan wat we kunnen doen”, antwoord ik na enige bedenktijd. Een beetje ontwijkend, maar ik weet zo gauw niets beters. Ik wil namelijk niet de indruk wekken ontevreden te zijn. Dat ben ik zeker niet.
Toch laat het me niet meer los. Ik heb bijna 50 dagen achter elkaar keihard gewerkt. We hebben het hele schip schoon gekrabd en geschuurd. Alle naden hebben nieuwe kit. Waar nodig is opnieuw gebreeuwd. Het schip zit in de primer, onderwater in de antifouling en er zijn twee gangen vervangen. We hebben geen cent bezuinigd op de kwaliteit van materialen, we zijn financieel redelijk binnen de begroting gebleven en we hebben er ook geen huwelijkscrisis aan overgehouden. Wanneer je in ogenschouw neemt dat we de CUX12 hebben gekocht zonder dat we wisten in welke staat het onderwaterschip was en wat er dus allemaal mis had kunnen zijn….
Vreemd dat ik het mijzelf dan toch nog niet toesta ‘tevreden’ te zijn.

Onze boot ligt weer op haar plek. Vanmiddag ben ik nog even langsgereden om te zien of alles goed gaat. Daarna reed ik naar Franeker om bovenstaand schip te bekijken. Om mijzelf even in te peperen dat het ook zo had kunnen gaan. Dat het ons wel gelukt is. Dat we een missie hadden en dat deze geslaagd is.
Dat ik tevreden mag zijn.

Het is maandagmiddag drie uur.
Ik tik dit stukje en ga zo – tevreden- een kopje koffie drinken met de schipper.
Dat mag ik best.

De Geur Van Breeuw

De geur van Breeuw

De kerkklok van Burgwerd geeft met een luie slag half negen aan. Een luie slag, want het is zondag en de hemel is stralend blauw. Het is stil in het dorp. Achter de ramen wordt koffie gedronken, een eitje gekookt en de kerkgang voorbereid. Of de BBQ. Misschien wel allebei. De geur van Breeuw. Het komt me tegemoet wanneer ik in de auto stap. En terwijl Malle Babbe’s lichaam nat wordt van het kwijl ervaar ik een gevoel van rust. Eindelijk.

In de loop van ieder project of grote klus gebeurd het mij. Dat gevoel dat alles alleen maar erger wordt. Dat er geen einde aan komt. Dat het niet zal lukken. Dat de kosten het budget zullen gaan overstijgen. Dat ik tijd te kort kom. Dat ik meer hooi op mijn vork heb genomen dan dat ik kan tillen. Dat ik het overzicht verlies. Dat ik mijzelf de vraag stel: “Waarom doe ik dit eigenlijk?”
Waarom ga ik niet lekker in de tuin zitten? Met een goed boek en een kop koffie? Wat is dat toch? Is het nog wel willen? Of is het alleen maar moeten? En van wie moet het eigenlijk?

BreeuwenGelukkig komt er tot op heden altijd weer een moment dat de puzzelstukjes in elkaar vallen. Dan heb ik het einddoel weer helder voor ogen. Dan zie ik weer wat er nodig is om mijn doelen te bereiken. Dan weet ik weer waarom ik in mijn vakantie niet op een stoel zit, maar op de werf. Ik kom dan weer los van de klus waarmee ik bezig ben en voel weer ruimte in mijn hoofd om orde te scheppen. Als dit klaar is, dan ga ik dat doen. Als dat gedaan is, pak ik eerst dat weer aan.

Het heeft even geduurd, maar ik zie weer hoe mooi Friesland is terwijl ik naar Harlingen rijd. ‘Non, non, rien n’a changé’, schalt het uit de radio. En zo is het precies. Het is zoals het is, ik ben zoals ik ben en dat zal niet veranderen. Ik doe het allemaal omdat ik het zo vreselijk lief heb.
De geur van breeuw. Alleen daarom al.

Page 1 of 30

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén