Waar een wil is, vaar je mee weg

Op avontuur met de CUX12

Twee jaar later….

stuurhut cux12

De rechterhelft is 2015, we zijn dan de stuurhut aan het demonteren. De linkerhelft is de stuurhut nu.

Toen wij de CUX12 kochten waren we heel optimistisch. We schuren hier wat, we vervangen daar een plankje en dan een likje verf. De werkelijkheid – zo weet denk ik iedereen die ooit aan zo’n project begon – is anders. Heel anders. Neem onze stuurhut….

In 2016 zouden we de stuurhut ‘opknappen’. Al snel bleek dat dit niet meer mogelijk was. Achter de dubbele wanden zat schimmel, er was onherstelbare lekkage en op veel plekken was de enige reden dat je niet dwars door de stuurhut heen keek het feit dat er isolatie tussen de wanden zat.

Frame stuurhut CUX12

Het frame dat overbleef

Wat we vervolgens gedaan hebben is het dak ‘demonteren’. Ja, demonteren. Niet slopen. We wilden de stuurhut namelijk weer terug kunnen brengen in de originele vorm. De foto’s tonen dat niet altijd goed, maar de stuurhut van de CUX12 heeft een aparte vorm. Voor half rond en ruim 3 meter breed, daarachter twee deuren in een hoek naar binnen waarna de stuurhut 2 meter breed wordt. Met de kop in de wind schept de boot dan ook met open deuren geen water.
Na een enorm geploeter, vooral met het verwijderen van het dak, hielden we het frame over.

CUX12 roeiboot

Onze ‘roeiboot’

Nadat het frame op het dek gezet was bleek dat ook de vloer erg slecht was. En, nou ja, we zijn nu toch bezig. Ook de vloer ging er uit. Onder die vloer zaten spanten. Sommige waren gebroken, de meesten waren slecht. We maakten nieuwe van onverwoestbaar hardhouten palen.
Wat overbleef dat najaar in 2016 was een hele grote, trieste ehhh…. nou ja, roeiboot.

Het gaf wel de mogelijkheid om een hele hoop overbodige zooi uit de machinekamer te halen zoals pompen, een kachel, hydrolische apparaten en een extra as met zware vliegwielen die voor aan de motor zat. Elk nadeel heeft zo z’n voordeel.

De nieuwe vloer is bijna klaar.

In 2017 begon de wederopbouw. Er kwam een hardhouten vloer, we maakten 10 centimeter meer staruimte, we lieten nieuwe dakspanten maken en kochten nieuwe ramen. Voor de wanden kochten we een partij hardhout op. De deuren knapte ik thuis op en toen de CUX12 in de zomer van 2017 op de kant ging stond er weer een stuurhut op. De deuren hingen er nog niet goed in, er moest nog geverfd worden, maar de hut was waterdicht.

Stuurhut CUX12 2018Onze vakantie in 2018 hebben we grotendeels gebruikt om de nieuwe stuurhut aan de buitenkant verder af te maken. Na vele uren schuren, kitten, grondverven en weer schuren hebben we dan eindelijk de laklagen aangebracht. De deuren hebben weer beslag en zijn met nieuwe scharnieren afgehangen en de bak waar de stuurhut op staat is weer toonbaar gemaakt.

De komende winter is de binnenkant van de stuurhut aan de beurt. dat is nogal een klus, want alle elektra zullen we opnieuw aanleggen, de stuurinstallatie moet worden herbouwd. En er komt een keukenblok in. En een zitje. En een dashboard. En verlichting. En, tja. Wat niet eigenlijk….
Maar goed, na al het sloopwerk is het wel fantastisch om nu eens wat tastbaar en zichtbaar resultaat te (kunnen laten) zien!
CUX12 stuurhut 2018

 

We gaan weer los!

CUX12

September 2017, de CUX12 ligt na de werfbeurt weer in het water

De laatste keer dat ik hier een stukje schreef dateert alweer van 11 september 2017.  Wanneer ik de maanden tel dan schrik ik. Is het alweer zo lang geleden?? Als ik bezoeker zou zijn van dit weblog dan zou ik meteen denken dat dit wellicht zo’n verhaal is zoals zovelen. Vol goede moed begint men aan een boot en na een paar jaar is de koek op. Of het geld. Of de passie. Of de moed. Of het zicht op het eindresultaat. Of de relatie, dat zie je ook nog wel eens….

Voor ons geldt dit allemaal niet. Wel hadden we in september 2017, na 7 weken buffelen op de werf, behoefte aan een pauze.
Nadat het hele schip kaal is geweest, er gangen zijn vervangen en we opnieuw gebreeuwd  hebben is het onderwaterschip voor de komende jaren klaar. Er zit een goede antifouling op en er zijn geen lekken meer. Boven de waterlijn zat het schip wel in de primer, maar de tijd ontbrak om te lakken. Daarnaast zijn er veel plekken tussen romp en dek (het ‘potdeksel’) die de nodige ‘aandacht’ behoeven. Om daar goed bij te kunnen zal de reling (deels) moeten worden verwijderd. Het lakken van de romp boven de waterlijn moest dus even wachten.
Dit heeft een psychologisch effect. Je hebt 7 weken hard gewerkt, je hebt goede resultaten geboekt. Maar je ziet er helemaal niets van, want alles wat je gedaan hebt zit onder de waterlijn. Dat tempert het enthousiasme wel een beetje…
En zo ging de herfst over in de winter, en werd het vooral heel erg langdurig nat.
In mei 2018 hebben we de draad weer opgepakt.

Cux12-reling

De oude reling wordt verwijderd.

De draad oppakken betekent dat we twee zaken zijn gaan aanpakken. M. heeft ieder naadje van de stuurhut, aan de binnen- en buitenzijde in de kit gezet, en zal de buitenkant schuren, gronden en aflakken.
Ik focus mij voorlopig op de scheepsboorden en reling. In een optimistische bui hadden we bedacht dat de scheepsboorden en reling een kwestie zou zijn van ‘een paar planken vervangen, schuren en lakken’. Maar dat viel tegen. In werkelijkheid moet de hele scheepsboord (bak- en stuurboord) worden verwijderd en vernieuwd. Uiteindelijk allemaal niet zo erg, er is geen betere manier om goed bij het potdeksel te komen dan dit.

In de komende maanden zullen we weer met grote regelmaat onze vorderingen hier met je delen.

Tevreden?

Gelukkig liep het voor de CUX12 beter af.

Het is zondagmiddag drie uur. De CUX12 hangt in de kraan, de nieuwe anodes zijn gelast, de laatste plekjes op het onderwaterschip zijn gedaan. De trossen liggen klaar, het dek is leeg en onze rommel is van de werf. Morgenochtend gaat ze, na 49 dagen op de kant, weer te water. “Ben je een beetje tevreden?”, vraagt de schipper. Het duurt even voor ik antwoord geef.

De schipper verstaat de kunst van het tevreden zijn. Tevreden met een kopje thee. Tevreden met een boek op de bank. Tevreden met een lekker zonnetje. Tevreden. Als een ‘state of mind’.
‘Tevreden zijn’, het is eigenlijk een kunst die ik niet versta. Tevreden heeft voor mij te veel de klank van een eindpunt. Ik hoef niets meer, ik ben tevreden. Tevreden is geschiedenis, zonder toekomst. Om ergens tevreden over te zijn moet je er op terug kijken. Dat lukt mij slecht. Wellicht is mijn geest daar te onrustig voor.

De CUX12, klaar om te water te gaan

“We hebben gedaan wat we kunnen doen”, antwoord ik na enige bedenktijd. Een beetje ontwijkend, maar ik weet zo gauw niets beters. Ik wil namelijk niet de indruk wekken ontevreden te zijn. Dat ben ik zeker niet.
Toch laat het me niet meer los. Ik heb bijna 50 dagen achter elkaar keihard gewerkt. We hebben het hele schip schoon gekrabd en geschuurd. Alle naden hebben nieuwe kit. Waar nodig is opnieuw gebreeuwd. Het schip zit in de primer, onderwater in de antifouling en er zijn twee gangen vervangen. We hebben geen cent bezuinigd op de kwaliteit van materialen, we zijn financieel redelijk binnen de begroting gebleven en we hebben er ook geen huwelijkscrisis aan overgehouden. Wanneer je in ogenschouw neemt dat we de CUX12 hebben gekocht zonder dat we wisten in welke staat het onderwaterschip was en wat er dus allemaal mis had kunnen zijn….
Vreemd dat ik het mijzelf dan toch nog niet toesta ‘tevreden’ te zijn.

Onze boot ligt weer op haar plek. Vanmiddag ben ik nog even langsgereden om te zien of alles goed gaat. Daarna reed ik naar Franeker om bovenstaand schip te bekijken. Om mijzelf even in te peperen dat het ook zo had kunnen gaan. Dat het ons wel gelukt is. Dat we een missie hadden en dat deze geslaagd is.
Dat ik tevreden mag zijn.

Het is maandagmiddag drie uur.
Ik tik dit stukje en ga zo – tevreden- een kopje koffie drinken met de schipper.
Dat mag ik best.

Page 1 of 30

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén